Het is zo snel gegaan! En toch ook zo langzaam. Zonder twijfel was het een van de meest intense jaren in jaren, maar oh wat is het genieten. Sam is werkelijk genieten! Stom om te zeggen en ik ben er niet zo van, maar alle clichés zijn wel waar, je krijgt er echt heel veel voor terug. En nu hij 1 is kan eindelijk het 'opvoeden' gaan beginnen.
Een jaar geleden alweer, zondag 3 januari werd ik ingeleid met 41 weken en 4 dagen. Het was het wel goed geweest. De kleine frummel had er nog geen zin in en na een dag baarmoedermondverwekers (halleluja is dit een woord?) begon de bevalling spontaan met een kotspartij op maandag 4 januari om half 5 in de ochtend. Na een ruggenprik en een voornamelijk slapende- en kotsende bevalling (lees hier het bevallingsverhaal) werd om 14:20 na 20 minuten persen Sam geboren. Hij was gelijk op zoek naar eten, en dat is na een jaar ook niet veranderd. Gekscherend noemen we hem af en toe 'Kliko Vermeer', want meneer eet werkelijk alles én veel: vis, zeekraal, spinazie, aardappels, taart). Pas heeft hij zelfs mee gegourmet, alles wil hij proberen. En al heeft hij net een volledige maaltijd naar binnen: als wij aan het eten zijn, móet hij het ook eten. Je zou zeggen dat hij ondervoed is als je hem ziet hè hahaha. En met het aantal flessen dat afgebouwd moet worden, komt ook een einde aan de periode van uitzinnige blijdschap om de fles. Dat zorgt overigens voor elke ochtend badderen momenteel, omdat hij zoveel drinkt dat het in de nacht niet in luier maat 5 past.
Alles bewust meemaken
Hoewel Bas en ik allebei opkeken tegen de baby-periode bleek die reuze mee te vallen. Als er maar liefde is en goede intenties komt het wel goed. Uiteraard deden we heel veel verkeerd en het leek wel of we een studie aan het volgen waren zonder studieboeken. Alles ging die eerste weken super langzaam, want je maakt alles zó bewust mee. We hebben in die periode ontzettend veel geleerd! Nooit geweten dat je zoveel dingen zou moeten kunnen haha. Maar hij deed het er super onder en na de eerste weken kregen we een ritme in onze verzorging. Het voelde alsof we in een team aan het werken waren en dat voelde eigenlijk best wel OK. Eigenlijk hield ik alleen maar nog meer van Bas, omdat hij zo'n geweldig leuke papa was en is voor Sam. En waar in het begin een huil zorgde voor onzekerheid 'wat zou er zijn?', werd dat na verloop van tijd 'oh zullen wel tandjes zijn'.
Gezondheid
We zijn van nature niet echt snel bezorgd, dus toen we na 5 weken hoesten eindelijk de dokter eens bezochten en ik zelf van de dokter mee mocht luisteren met de stethoscoop, was het best wel ernstig intussen (oops). En ook de berg en ontzettende hoeveelheid eczeem op zijn hoofd wat er regelmatig bebloed uit zag vanwege het krabben, had wat medische verzorging nodig om te genezen. Inmiddels zijn we alweer 9 maanden 2x per dag aan het puffen om het een beetje onder controle te houden, wat gelukkig voor nu afdoende is (toen we een weekje stopten kwam het hoesten gelijk weer terug: dussss doorgaan!).
Eigen willetje
En wat was 'ie makkelijk. Huilde alleen als hij honger had (best regelmatig dus haha), bij een vieze luier (zitten op poepjes was nooit een favoriet) en als hij heeeeeeel moe is. Van de zomer naar Denemarken en in oktober met 9 maanden naar IJsland was geen enkel probleem. Sam laat zich wel mee voeren, gaat mee in ons ritme. Weinig aanpassingen hoeven gedaan te worden. Hoewel we toch regelmatig een hoogtepuntje alleen bezochten, omdat meneer achterin nét in slaap was gevallen. En uiteraard wil ie z'n hapje en drankje tussendoor, maar we zijn gezegend met een vrolijk tevreden ventje. Niet te verwarren met 'gemakkelijk en onverschillig', want een eigen willetje heeft meneer dan wel weer. Van wie zou hij dat nou hebben?! Dubbel gezegend met goede genen zeg maar haha.
Zeker toen hij leerde kruipen na 10 maanden (na eerst 8 weken achteruit kruipen had hij het door) en in amper een week tijd ineens langs de tafel begon te lopen, wist hij ineens heeeel goed wat hij wilde. Wijzen, 'DAAAA!' en krijsen bleken effectieve manieren om de aandacht te trekken, met of zonder resultaat hahaha.
Trotse stappen
Vol trots loopt hij langs de bank en langs de tafel. Het is alweer een weekje of twee geleden dat hij voor het laatst met zijn hoofd op de rand van de tafel botste na een evenwichtongelukje. Het bijzonderste vind ik bij de start van zo'n krijsbui, hoe lang het duurt voor de ingehouden adem overgaat in de huil. Het is zo'n moment dat hij rood aanloopt en je weet 'oeehh dit gaat een pittige worden', waarna hij met een aankomend huilgezicht inademt, inademt, inademt. Even wachten en dan, zeker wel een paar seconden later: 'WEEEEEEEHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH'. De huil. De ene keer gemakkelijk te troosten, de andere keer (vooral als meneer moe is), wat moeilijker.
Schooien
En maak niet de fout om te gaan eten zonder Sam hahaha. Want onder de tafel komt ie slijmen en met mondje en al bedelen om een stukje eten, om het op een krijsen te zetten als dat toch echt niet werkt.
Het ritme
Al met al is het leven met Sam hartstikke fijn. Meestal is hij tevreden (als hij geen buikgriep, virus of tandjes die doorkomen heeft) en eigenlijk kunnen we ook nog overal lekker heen.
Als je maar rekening met hem houdt, zijn hapje, drankje, bedje meeneemt, een speeltje als het kan en het liefst af en toe lekker wild met hem doet.
Hardleers aan het leren
Veel mensen vinden het jammer om de baby-periode af te sluiten, merk ik als ik met mensen praat over het feit dat onze kleine vent 1 jaar wordt. 'Ik vond het zo jammer dat je niet meer zo'n klein weerloos baby'tje in huis hebt', 'Ineens is ie zo groot'. Persoonlijk heb ik daar niet zo'n last van.... en Bas ook niet haha. We zijn eigenlijk allebei wel blij dat Sam wat zelfstandiger begint te worden en niet meer zo ontzettend afhankelijk van ons is. Uiteraard levert het wat extra werk op, want hij wordt mobieler en kan zich bewegen langs allerlei breekbare en kostbare objecten, maar goed: ook het woordje 'Nee' leren begrijpen is een leerproces voor Sam, hoewel het uitvoeren daarvan nog niet helemaal doorgedrongen is. We hebben het er maar druk mee, maar ook leuk al die interactie:
handje naar het glas op tafel.
'Nee',
handje weg van de tafel, 1 seconde later weer terug naar het glas
'Nee'.
handje even weg, maar toch weer terug. Grijns op zijn gezicht, kijkend naar mij 'zou het nu wel mogen?'
'Nee'.
Oh dit is een leuk spelletje! Als ik het nu nog een keer doe, zegt mama 'nee'. Handje naar het glas.
'Nee', terwijl ik zijn handje weg haal bij het glas.
Schatergelach! Ja, ik had gelijk! Mama zei het weer! Handje gaat weer even weg, even afgeleid - maar toch - dat glas. Blik naar papa terwijl handje weer richting glas gaat.
'Nee', ook van papa mag het niet.
Oh ik word enthousiast. Zal ik het nog eens proberen.
'Nee, dat mag niet.',
Hmm nu vind ik het niet leuk meer. Mama kijkt ook niet blij. Zal ik dan toch nog even het glas pakken? Het is zo verleidelijk...
'Nee, niet aan het glas komen, Sam. Dat is breekbaar'.
Nu vind ik het niet leuk meer, weeeeehhhh, ik wil zooooo graag aan het glas zitten.
Mama is er klaar mee en zet Sam bij een ander speelgoedje neer. Hopelijk lang genoeg afgeleid voor het glas weer in beeld is hahaha.
Quality time
Uiteraard kwamen we het afgelopen jaar veel te weinig aan tijd met zijn tweetjes toe en daarom gaan we donderdag met zijn tweetjes uit eten in België. Gewoon even quality-time aan ons besteden, want dat vergeet je gemakkelijk als je met een kleine vent rondstruint. Het schiet er gewoon bij in, bij alle vele dingen die we tussen het werken en vrij zijn door doen. En daarom uit eten. Dat wilden we eigenlijk combineren met een sauna-bezoekje, maar toen ging alles dicht in Nederland. Heel slecht bedachten we toen we vorige week met tweede Kerstdag in Antwerpen waren, dat we daar wel uit eten konden. Tja, als het mag en kan :).
Uit eten gaan met Sam erbij kan natuurlijk ook, maar je hebt dan toch andere gesprekken en iemand moet toch altijd met die actieveling bezig zijn, waardoor je dan alsnog weinig tijd voor elkaar hebt. Gelukkig hebben we opa's en oma's die af en toe en vaker willen oppassen, waarvoor dank :D.
Om later op de avond ons kleine slapende ventje weer in zijn eigen bedje te leggen - met uiteraard een slaapliedje erbij...
