Oh yeah, we zijn in de volgende fase van het ouderschap aanbeland: zindelijk worden! Nee nee, niet voor ons, voor Sam natuurlijk ;-) En ik snap wel waarom mensen deze fase bestempelen als een van de meest vermoeiende en tijdvretende fases na de babyfase haha. Maar goed: je krijgt er natuurlijk wel heeeel veel voor terug (en het scheelt vooral heel veel luiers!)
We zijn er al wel een tijdje mee bezig, een tijdje wat ook al een tijdje niet zoveel vooruitgang boekte. Want tja, zodra ze over de 2, 2,5 zijn, schijnen jongetjes langzaam zindelijk te worden en tja, dan zou onze Sam dan natuurlijk ook zo ongeveer dan wel interesse daarin moeten krijgen. Om ons heen horen we verhalen over kinderen die al met 2 geen luiers meer droegen, ‘s nachts ook al gewoon naar het potje gaan, maar bij ons thuis leek het tot dusver nog niet echt ergens op. Als we van de zomer al een keer niet op pad waren en hem in een onderbroek lieten lopen, dan belanden er minstens zoveel plasjes als poepjes (GATVERDAMME, ja idd GATVERDAMME!!) in zijn onderbroek terug en geloof me: heel motiverend zijn die door alle kleren heen gesmeerde poepvlekken niet om hem de volgende dag weer een onderbroekje aan te geven. En ja, als er zo’n subtiel straaltje langs z’n onderbroek naar beneden liep zei hij echt wel eens bijdehand met zijn vingertje omhoog ‘mama, ik doe een plasje!’ (Thank you captain obvious, ik zie het!), maar het aangeven tevoren: Nope! Naderhand overigens ook vaak niet, want als je dan ineens zo’n heerlijk schijtaroma voorbij ruikt komen en je vraagt ‘Heb jij misschien een poepje gedaan, Sam?!’ Dan is het antwoord steevast ‘nee’, want tja hij was nou eenmaal lekker aan het spelen en wat is er nou leuker dan spelen: in ieder geval ZEKER niet luier verschonen!
Natuurlijk, we zetten Sam elke avond voor het slapengaan in het avondritueel even op de wc en soms komt er dan een plasje, maar verder dan dat gaat het niet. En in het najaar toen hij 2,5 was dacht ik: komt in het voorjaar wel weer. De intensiviteit van het verschonen van 6 broekjes per dag, waarbij hij 0x aangaf een plasje te moeten doen, leek me te zeggen dat hij er gewoon nog niet aan toe was. Maar ja, eenmaal 3 geworden afgelopen januari kreeg Bas het toch een beetje op zijn heupen ‘Ja, maar ja over een jaar moet hij naar school en dan moet hij zindelijk zijn’. ‘Klopt’, diende ik hem van repliek, ‘dus nog meer dan genoeg tijd om in het voorjaar er weer eens mee aan de slag te gaan’, vastbesloten om er vooral niet teveel druk op te leggen.
M’n moeder maakte op vrijdag af en toe succesvolle momenten met een wekkertje om de 40 minuten en toen ik een paar dagen op skivakantie ging, dacht Bas: een ideaal moment om toch weer eens te proberen! Onderbroek aan, wekkertje op 30 minuten en proberen maar! En elke keer dat er een plasje komt: dik belonen met een sticker op de stickerkaart die daar al maandenlang zeer traag gevuld wordt.
En warempel! Veel keren als het wekkertje ging, kwam er een plasje (gevolgd door zijn bijdehante vingertje dat dat zelf ook signaleert) en nog beter: hij ging steeds vaker zelf aangeven dat hij een plasje moest doen, vaak al voordat het wekkertje weer ging. En nog succesvoller: heel vaak kwam er dan ook een plas. Nadat ik terug kwam aanschouwde ik zelf het succesvolle actieplan en dat weekend ging het niet 1x verkeerd.
Vol goede moed, dus maandag op dezelfde manier naar de opvang: wekkertje mee, reservekleren mee. Om eind van de dag drie volle zakken met vuil goed mee naar huis te krijgen. Tja, iets te hoopvol misschien om te denken dat het gelijk overal goed zou gaan, want op de opvang is er natuurlijk veel meer afleiding en zijn er veel meer kindjes om op te letten. Maar we zetten stug door. En ook de woensdag dat ik vrij ben gaat gepaard met elk half uur een verplicht momentje proberen na afgaan van het wekkertje en evenzo vaak tussendoor een plasje, wat hij voelt aankomen en vervolgens op het potje doet. De stickerkaarten zijn niet aan te slepen. De kleren overigens ook niet, want met een peuterplassertje gaat het ook op het potje er nogal eens overheen, uiteraard recht over de onderbroek en sokjes heen. Zo aandoenlijk, maar trots dat hij is als er een plasje op het potje uit komt!
Zaterdag is de eerste activiteit waarbij we echt op pad zijn naar vrienden. Sam wil geen luier aan onderweg, want tja, Sam is nu een grote jongen vindt hij zelf (heerlijk, dat bij vlagen opkomende zelfvertrouwen). Het potje gaat mee in de auto (je weet maar nooit, onderweg) en de 50 minuten durende rit worden (de minuten aftellend) droog overleefd (papa, mama en het autostoeltje zijn Sam voor eeuwig dankbaar). Aangekomen bij Niels & Chantal ‘Ik heb het plasje goed opgehouden he, mama; nu moet ik een plasje doen’. En dus: als de wiedeweer potje in de hoek, Sam er op en jahoor. Ook hier komen de hele middag 2,3, 4 plasjes er uit. Zouden we er dan toch zijn?!
Uit eten dan nog even begin van de avond bij een lokaal eetcafe. Krap 2 minuten nadat we zitten moet Sam een plasje doen. Heel de bar, het café en de dartende mensen (voor de wc) mogen meegenieten want al roepend tegen iedereen die het horen wil: ‘Ik ga een plasje doen, ik ben al een grote jongen. Ik doe nu plasjes op de wc’; aandoenlijk. Gelukkig neemt hij iedereen voor zich in, inclusief mama. Op de grote wc gaan plasjes wat lastiger natuurlijk, maar toch komt er een plasje. En 5 minuten nadat we aan tafel zitten wéér en 5 minuten later wéér. Ik loop wat meters af en aan van tafel naar de wc en terug. OK volgende stap wordt uitplassen! Ik beleef niet veel van het gezellige samenzijn aan de tafel, maar des te meer op de verschillende wc’s die we ontdekken, maar hee: het is voor een goed doel he. Ik reken me al rijk: We besparen zo’n 100 luiers per maand en daar moet je wat voor over hebben... ‘
Maar ik vind het al met al toch best wel vermoeiend, eerlijk gezegd. Natuurlijk ben ik hartstikke trots op ons ventje dat hij hier mee bezig is en prijs ik hem de hemel in als hij weer eens een plasje doet, maar je bent er wel de hele dag mee bezig. En daar ben ik misschien wat minder sterk in. Waar je eigenlijk een beetje af was van heel die tas met melkpoeder, hapjes, luiers, kleertjes,doeken, etc, moet je nu weer heel erg nadenken over ‘OK waar gaan we naar toe, hoe lang duurt de reis, wanneer is er weer een wc beschikbaar en hoeveel extra kleertjes moet ik meenemen voor de zekerheid’ en ach, dat is natuurlijk een kleine moeite maar toch. En natuurlijk is er wel eens zo’n verleidelijk momentje dat ik na 2x 3 druppels plassen gisteravond tijdens dat eten denk: ‘pffff echt, kan het niet even in je luier’ en als we vandaag bij de Hema even lunchen met een wc aan de andere kant van de winkel waar dan vervolgens na het betalen van EUR 0,70 ‘nee, mama er komt geen plasje’ uit komt, maar nee - dan is het de kunst om consequent door te zetten, jezelf even aan de kant te zetten en te denken: ‘nu investeren, levert later iets op’, terwijl ik zuchtend voor de 4e keer mee naar de wc loop.
Wacht maar tot hij ook ‘s nachts zindelijk wordt’, zegt Elton vrijdag, ‘dan begint heel het feest weer opnieuw’. Zucht…
