Na een nachtelijk tripje naar het vliegveld zijn we vanmiddag om 12:10 weer geland op Schiphol. Honderden gedachten vliegen door mijn hoofd terugdenkend aan deze reis. Wat met weinig verwachtingen begon werd op alle fronten overtroffen. En als we dachten dat we alles hadden gezien, werden we gisteren nog getrakteerd op een kraakheldere dag bij een actieve vulkaan, geothermische bronnen, ondergaande zon en at last: HET NOORDERLICHT. Waauw! Geniet mee van de foto’s als je wilt, dan schrijf ik de rest even weg.
Strandakirkja
Zaterdag start onze dag op tijd in Solheimajaleiga. Eind van de dag zouden we moeten aankomen bij het puntje van Gardur; 10 minuten van luchthaven Keflavik af en in het uiterste westelijke puntje van IJsland. De trip daarheen kost ongeveer 2,5 tot 3 uur, maar uiteraard maken we die reis in etappes langs nog enkele hoogtepunten. De lijst van dingen die we NIET gedaan hebben tijdens onze vakantie is korter dan wat we WEL gedaan hebben. Zelf zijn we ook onder de indruk van wat we inclusief Sam allemaal hebben kunnen ondernemen op elke dag.
Onze eerste stop is bij Strandakirkja waar je, met een beetje logisch vertaalwerk een kerkje bijna op het strand kunt zien. Terwijl we voorzichtig voorbij rijden aan een midden op de weg geparkeerde auto (als er iets niet mag in IJsland is het wel stoppen midden op de weg), tel daarbij op dat alle portieren open staan en twee single mannen die in het gras liggen met hun camera en de verbazing is compleet. Gelukkig komen we er veilig langs en genieten van het uitzicht over de zee en het kerkje.
Krysuvik
We rijden door naar Krysuvik. Eerder deze week hebben we al hot-springs en geisers gezien, maar bij Krysuvik is een heel gebied van 1500 m x 500 m een geothermisch gebied waar kokende waterbronnen te vinden zijn. En het is echt waar. Een groot bijzonder gebied met rokende dampjes strekt zich uit en overal om ons heen zien we kokende poeltjes. Dat resulteert in sterk ruikende zwavellucht, maar die hebben we graag over voor dit verschijnsel. Sam klaagt in de draagzak nog niet over rotte eierenlucht, dus dan zal het wel goed zijn haha. We lezen over de boringen naar zwavel in deze buurt, om economisch ook gebruik te kunnen maken van dit natuurverschijnsel en leren dat het al meerdere keren voor gekomen is, dat tijdens boringen erupties plaats vonden in de geboorde gaten van bijv. 240 meter diepte, waarna de boringen gestaakt moesten worden. De zwavel afzetting is ook duidelijk te zien aan de randen van de kleine en grotere aanwezige kokende bolletjes. Bijzonder om gewoon kokend water uit de grond te zien komen. Bas ziet een klein stoomgaatje en kan toch niet laten even te voelen of het echt warm is en resulteert daarna met pijn aan zijn vinger dat het echt stoom is! 😅😁. Toch gek dat er soort van gaatjes in de grond zijn waar de aardwarmte zó ver omhoog komt dat het zijn weg naar buiten zoekt. Toen een van de boorgaten eerder volraakte met stenen en rotsen werd uiteindelijk de hele boel wel 700 meter verder uitgespuugd door de weg die toch opnieuw gezocht werd. Toch weer heel anders dan de hotsprings dit. Zeker de moeite waard.
Fagradalsfjall
Begin deze week hadden we het over het bezoek aan een actieve vulkaan. Een maand geleden zijn namelijk twee vulkanen in het zuidwesten van Reykjavik uitgebarsten en weer lava gaan produceren. Dat is natuurlijk iets superdepupergaafs om te zien, en een once-in-a-lifetime-experience. De tocht naar de krater is echter maar liefst 2 uur lopen en met onze kleine vriend is dat nu echt even too-much. We balen wel, maar besluiten te kijken of we misschien wel wat lava kunnen zien in de buurt van parkeerplaats 2. Dat blijkt wel een betaalde parking te zijn, waarbij we zelf de verantwoordelijkheid krijgen via de een of andere app zelf geld over te maken via de credit-card. Het is ook niet 2 kronen, maar gelijk 1000 kronen (+- 8 euro) en uiteraard gaan wij brave burgers dat gewoon betalen. We vragen ons wel af hoe mensen zonder 4G dit zouden gaan oplossen, want je moet toch behoorlijke kennis van je smartphone hebben om dit op te lossen. Enfin, wij op pad. Bas Sam in de draagzak en de berg op. Daar zien we iets verderop een ENORME lavastroom lopen, helemaal vanuit een krater die we nu nog niet helemaal kunnen zien. Intussen heeft elke porie in ons lijf gezweten, maar besluiten we toch nog een stukkie omhoog te klimmen, zodat de ruim 10 kg van Sam ook wat hoger op de berg komt. Die vindt het allemaal prima en murmelt wat af in de draagzak. Bas heeft het echter pittiger, want heeft wat last van zijn buik en daarnaast is dat gewicht omhoog geen pretje. Hij stopt op de top van de eerste berg en ik besluit nog wat verder omhoog te rennen (ik heb zelf ook geen idee waar ik vandaag de energie vandaan haal 😉). En terwijl Bas met Sam uitkijkt op de krater en lava probeer ik wat dichterbij te komen en een mooie foto te schieten. Dat mislukt eigenlijk jammerlijk. Hij was namelijk van veraf eigenlijk net zo mooi. Maarja, toch weer even actief bezig geweest. Ik sprint de berg weer af en na het maken van wat leuke foto’s gaan we terug richting lavaveld.
Daarop lopen voelt echt serieus machtig. Het is gewoon echt een serieus dingetje zeg maar. De aarde is letterlijk opnieuw gevormd op die plek. Nieuwe aardig is gemaakt en waar de lava is afgekoeld splijt deze weer in mooie basalten kolommen, zoals in een eerdere blog beschreven. Gigantisch gaaf zien de verschillende lagen van lava er uit en ook de structuur van het beeld dat de vloed vormt is gewoon bizar onwerkelijk. En zo groots ook. Het is zo’n enorme vlakte die hier bedekt is met lava. Gelukkig zijn de IJslanders goed voorbereid op dit soort dingen en kan de lava ook rijkelijk vloeien. Bas en ik zijn echt wel onder de indruk van de kracht van de natuur en het spoor van de vulkaan. Her en der komen nog dampjes uit de gescheurde korst, waar dus nog steeds warmte zit van de vulkaan. Kijk hieronder zelf maar, zo’n bizar beeld.
Gunnuhver
Nadat we teruggelopen zijn en de auto weer volgegooid hebben met brandstof is het alweer eind van de middag. Ons tourtje naar de vulkaan heeft toch wat meer tijd ingevuld dan verwacht, maar was het zeker te weten waard.
We rijden door naar Gunnuhver, waar een ontzettend grote kokende hotsprings wordt gebruikt om elektriciteit op te wekken. Enorme buizen lopen vanaf de natuurlijke bron naar een centrale die het omzet. Mooi om te zien hoe de kracht van de natuur hier omgezet wordt in een duurzame vorm van energie voor de IJslanders.
Reykjanesviti en Valahnúkamöl
Hoewel het hier de hele dag schemert, begint het nu serieus te schemeren. Volledig helder is het toch alweer 17:15 en dat betekent dat de zon hier in IJsland begint onder te gaan van ons laatste dagje We rijden aan de westkust en besluiten nog een stop te maken bij de vuurtoren en de lavarotsen in het zuidwestelijke puntje. De zon staat zo laag dat hij een heerlijk beeld vormt van de omgeving en alles mooi uitlicht. Het zogezegde golden hour is het hier zeker weten waard vandaag en nadat Bas een rondje gedaan heeft, doe ik een rondje. Sam is namelijk weer heerlijk in slaap gevallen en willen we even niet storen. Vannacht wordt zwaar genoeg voor hem!
Nadat ik de vuurtorenheuvel weer afgerend ben en we goed en wel in de auto zitten zien we een camera en een payzone-bordje.... oeps? Hadden we moeten betalen voor die 10 minuten die we hier staan? En dan ook nog 1000 kronen? Net zoveel als bij de vulkaan waar we 2 uur waren? We twijfelen of de camera’s niet gewoon nep zijn om maar te hopen dat mensen betalen, maar mijn brave geest wint het weer. Jahoor, weer 1000 kronen naar een onbekende, maar goed: een boete later ontvangen vinden we ook niks, dus ja keuzes keuzes keuzes.
Slechte ouders?
We rijden in het late avondlicht naar de vuurtoren op het noordwestelijke puntje van het schiereiland bij Reykjavik. Daar zien we een mooie vuurtoren op het puntje staan en een mooi uitzicht over zee.
Nadat we zijn ingecheckt in het hotel en balen dat we hier maar zo’n korte nacht hebben (om 3:30 vannacht gaat de wekker) blijkt gelukkig dat we een ontbijtpakketje mee mogen nemen van de receptioniste. We zijn op de mooie houten kamer die een eindje lopen is en besluiten Sam even ‘veilig’ in het campingbedje te zetten om te spelen, terwijl wij snel de bagage halen. Snel gepiept zou je zeggen, maar op de terugweg kom ik de aardige Nederlanders van het Jokulsarlon-meer tegen, die ook vannacht zullen vertrekken. En uiteraard komen we weer even met hen aan de praat over hun gave gletsjertocht, die we zéker ooit nog een keer bij terugkomst willen maken. En dan komt ook nog de receptioniste aangerend, want haar manager heeft net gebeld dat ze alle gasten moet vertellen dat er een groot magnetisch veld op deze plaats is vanavond, waardoor het Noorderlicht echt PERFECT te zien gaat zijn vanavond. Hele busreizen zijn al onderweg en wij zitten 5 minuten van het uitzichtpunt af.... woooowww.
Net iets te lang blijven we praten en dus hebben we bij terugkomst in de kamer een Sam die volledig in paniek is. Shirtje helemaal doorweekt van de grote tranen die hij gehuild heeft. Au, m’n ouderhart breekt even en ik heb het te doen met het kleine manneke wat even alleen was zonder dat iemand hem hoorde. Uiteraard troosten en troosten we hem, maar niets is goed. Zelfs het (wellicht iets te warme) groentehapje helpt niet om hem weer blij te maken en we voelen ons even slechte ouders. Nadat zijn volledige gezicht onder het groentehapje zit, wat appelsap en dan toch maar de fles er in. En dat kalmeert hem gelukkig voldoende. Gelukkig, want wij moeten ook nog ergens eten en uit eten met een brullend kind is natuurlijk geen feest. Weer wat geleerd 🙄😅, nooit je kind zomaar alleen laten met speeltjes waar je hem niet kunt horen.
Aangekomen in het restaurant is hij gelukkig weer helemaal blij. De tocht naar het restaurant liep wel door wat wild gras en voor ik het weet kotst hij heel zijn melkfles over mij heen. GATVERDARRIE. Lekker in een restaurant, dat luchtje.... Maar ja eigen schuld, dikke bult zou je zeggen. Babydoekjes zijn niet aan te slepen om de kleren enigszins te ontdoen van kots, waarna we gelukkig wel nog de vissoep en burger even kunnen verorberen. Voor Sam maar even geen eten meer, hoewel hij het uitkotste zonder te jengelen vooraf en ook zonder jengelen nadien. Hij leek er zogezegd niet echt last van te hebben.
Gardskagi en het Noorderlicht
Na ons lekkere diner zien we buiten al de beginselen van het Noorderlicht. Het is nog niet erg duidelijk, maar al wel zichtbaar. Vooral met de camera met hoge sluitertijd kun je al wat zien. De telefoon geeft alleen nog zwart. Ik sta nog even met Sam en een dekentje in het donker, verschoon nog even zijn poepluier ter plaatse (die ruik je ook buiten in de kou) en laat Bas daarna achter om wat mooie foto’s te gaan maken, terwijl ik Sam op bed ga gooien. Als Bas een uurtje later terugkomt ligt de kleine vriend te slapen en ga ik nog even spieken en waaaauww: het is nu zoveel mooier dan daarstraks....
Grote slierten groene stralen dansen over de horizon van voor ons tot achter ons. Zelfs met mijn telefoon is het nu goed zichtbaar en ik kan niet stoppen met foto’s maken. Ik kan ook niet meer stoppen met wegkijken; zo bijzonder dit fenomeen. Waauw, wat is het ons gegund. Dit is echt het kersje op de spreekwoordelijke taart, en die taart was al zo OVERHEERLIJK. De vakantie was al fantastisch, maar dit maakt het echt helemaal af. Wat hebben we een geluk dat we OOK dit nog mogen meemaken. Waar hebben we het aan verdiend?
Terwijl onze slaapuren wegtikken (het is 23:30 en de wekker gaat om 3:30) blijf ik maar kijken naar het verschuivende groene beeld aan de horizon. Ik moet dit opslaan voor later, om te kijken dat het er echt was. Ongemerkt is dat toch lastiger dan je denkt, omdat het ook weer zo iets onwerkelijks was.
Zie hieronder zelf...
Going home
En onwerkelijk was het ook wel; deze vakantie. Vooraf ging ik naar IJsland met het beeld dat het vast wel aardig zou zijn. We zouden oorspronkelijk naar Jordanië en uiteindelijk naar IJsland, omdat ik zwanger was en door corona is dat een jaar uitgesteld. Misschien dat die lage verwachtingen wel nog meer gezorgd hebben dat ik omvergeblazen ben door al het moois dat IJsland te bieden heeft.
Vaak heb je op een reis wel een aantal hoogtepuntjes die je wilt bezoeken en zie je op een dag iets moois, maar IJsland bleef ons elke dag en elk uur weer verbazen. Elke bezienswaardigheid was weer echt heel speciaal. En ook zo anders dan ons eigen land: vulkanen, lava, geisers, hotsprings, ijsschotsen, gletsjers, rotsformaties, lavavelden, zwarte velden... ga zo maar door. We kennen het in Nederland bijna niet. Als je het dan hier ziet en je ziet de kracht en de macht van de natuur die nog bepaalt wat er gebeurt, waar een vulkaan uitbarst zonder echt gevaar voor levens. Maar ook je nog kunt komen dichtbij hoogtepunten zonder 20x fee of hekjes. Dit land is nog zo ongerept. Ik hoop echt dat dat zo blijft. Dit is dan ook zeker niet de laatste keer dat wij IJsland bezocht hebben. En als je nog eens denkt: goh, wat zou nu een mooi vakantieland zijn: Ga naar IJsland! Het is echt serieus de moeite waard. Het lijkt misschien duur, maar je krijgt er echt heel erg veel voor terug. Huur een auto en ga ervoor.
Terugkijkend op deze reis zijn Bas en ik ook lekker tot rust gekomen. We hebben veel tijd kunnen spenderen met ons gezinnetje en onze kleine vriend Sam. Hij heeft zich weer gemakkelijk geschikt in onze overvolle planning, maar heeft tussendoor meer dan genoeg aandacht gekregen. Wat genieten we toch ontzettend met hem: zo vrolijk, zo blij, zo sociaal. Het voelde echt heerlijk als vakantie. Lekker op ons eigen (hoge) tempo lekker cruisen.
Instappen maar
En dan is het alweer tijd om in te stappen. Na een zoektocht naar de inleverplaats van de auto en de sleutels blijken gezinnen met kinderen onder de 5 in IJsland priority te hebben, waardoor wij als een van de eerste ingecheckt zijn; zeker omdat we er 3 uur tevoren (om 04:30) al zijn. Door de enkele rij op de luchthaven (tekort aan check-in-personeel) missen er nog een aantal mensen bijna hun vlucht, waaronder onze Nederlandse vrienden; maar ze zijn gelukkig net op tijd. Drie kwartier later dan gepland vertrekken we uit Reykjavik, waarna kleine Sam totaal 3 uur slaapt (heerlijk kind!) en ik ‘Going in style’ kijk en me stuk lach, om uiteindelijk met 1 uur tijdsverschil om 12;10 te landen in Amsterdam.
Nadat we vanaf bagageband 19 1,5 uur naar mijn moeder kunnen kijken (vooral Sam), omdat de bagage vertraagd is en daarna de buggy ook nog kwijt (gelukkig gevonden), kunnen we uiteindelijk om iets over 14:00 vertrekken en na een Starbucks met mijn moeder en Arie zijn we om 16:30 weer lekker thuis. Bekaf (Bas iets meer dan ik, want ik leef nog op 3 koffie; ik blog dus en hij slaapt net) gooien we de eerste was er in en maken al wat dingen in orde. Weer even in het gewone ritme komen. Niet veel tijd daarvoor, want morgen weer werken. Gelukkig kunnen we gelijk weer genieten van het Nederlandse weer, want even later staat de straat alweer blank van de vele regen in korte tijd. 😅
Het was een heerlijke reis, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Ik heb het weer heerlijk voor mezelf (en misschien voor jou als lezer) opgeschreven en lekker genoten om te beschrijven wat we zien en zagen. Zodat we het altijd fijn terug kunnen lezen en de herinneringen aan deze TOPreis terug kunnen halen.
