Vandaag is het zover: 6 oktober 2024, de dag van de Halve Marathon op de Singelloop in Breda. Zo'n moment waar je naar uit kijkt en tegenop kijkt tegelijkertijd en in mijn geval vooral het laatste. Zoiets waarvan je denkt: ik kan pas weer over volgende week nadenken als dit moment geweest is. Maar hee, niets is onmogelijk als je het maar wilt, ook al is de laatste 5 op mn tandvlees! Het was weer een behoorlijke belevenis en de mentale tweestrijd in mijn hoofd is dit blogje zeker waard! Lees ze!
Een jaar roep ik het al: bij de Singelloop ga ik de halve marathon lopen. Niet dat ik dat leuk vind nee, maar gewoon om mezelf uit te dagen. Om aan mezelf te bewijzen dat ik dat kan... Tja, leer mij kennen. En dus dit voorjaar verschillende 21's gelopen, meestal zonder al te veel problemen; behalve dat m'n lichaam bij 17km zegt: "yo, de spiertjes zijn leeg". Grappig en uitdagend gevoel, want dat heb ik bij de 10km nooit gehad. Dat elk been optillen voor de stap erna voelt als een machine die geolied moet worden. Wat gelletjes en water de paar trainingen daarop wel niet kunnen doen.
Voorbereidingen
Bijna had ik niet meegedaan. Ik wachtte veel te lang op de Curio inschrijving, die maar niet kwam tot ik 3 weken voor de Singelloop dacht; shit misschien wordt het niet vanuit Curio georganiseerd en dus moest ik mezelf maar eens in gaan schrijven.
En toen waren de tickets uitverkocht....
Shit!
Enerzijds even opgelucht, want nu heb ik een excuus om het niet te doen (en heeeel veel vezels in mij vinden dit halve marathon-avontuur geen goed idee), maar anderzijds had ik met mezelf afgesproken het te doen, dus nu wil ik het dan ook doen ook!!
Fedde komt met een ideetje: waarom kijk je niet op Marktplaats. En zo heb ik 2,5 week voor de start het ticket van "Anne" in handen die geblesseerd is en niet mee kan doen. De dag voor de loop m'n naam digitaal nog laten aanpassen in Breda en klaar voor zover ik klaar kan zijn.
Bas vraagt zaterdagavond of ik er zin in heb. Nou totaal niet dus! Ik kijk er vooral tegenop. Vooruit, misschien een beetje, omdat ik het wel stoer van mezelf vind. Er zijn maar twee dingen waar ik op moet proberen te letten en dat zijn: niet te snel starten en gewoon rustig blijven lopen. Want de angst voor zijsteek is best groot.
De ochtend tevoren
Zondag word ik vroeg wakker, dat is de laatste tijd vaker regel dan uitzondering, maar het gevoel is wel een beetje anders. Zo'n kriebel. Niet echt een waar ik blij van word. Een zenuwenkriebel.
Wetende dat ik eigenlijk meer had kunnen trainen om dit onzekere gevoel van of het gaat lukken te voorkomen.
Twee bakken koffie er in om een beetje wakker te worden en vervolgens de ochtend overleven. Bas is gaan klimmen en ik ben lekker met Sammetje, maar ik ben echt kei gespannen. Hij puzzelt een tijdje braaf op mijn schoot, terwijl ik mijn gedachten probeer af te leiden met wat programmeren. Maar het helpt niet veel, m'n emmertje zit vandaag voor 80% vol met opkijken tegen vanmiddag. Maar het dan toch doen hè, dat is ook wel weer mij. Ik ga dat niet uit de weg, ik wil dat gevoel graag aanvechten, graag kapot slaan. Bewijzen aan mezelf en de wereld dat hoe vervelend iets ook lijkt en hoeveel tegenzin je ook kunt hebben, je het dan nog steeds kunt doen!
Voor jezelf. Voor je discipline.
Halverwege de ochtend leg ik aan Sam uit dat mama het 'een beetje spannend vind' omdat ze vanmiddag lang gaat hardlopen. Hij is 3, veel kan hij er nog niet mee, maar het helpt mij in ieder geval om m'n kortaf reacties even uit te leggen.
Ik probeer mn hartslag die in mn keel zit naar beneden te krijgen door mezelf moed in te praten. "Je kunt dit gewoon". "Gewoon rustig beginnen en dan zien we wel", maar mezelf teleurstellen als het niet zou lukken, dat is wel m'n angst.
En ik vind hardlopen niet eens leuk hè. Vraag maar eens aan Bas hoe ik elke zondag kan opkijken tegen het moment dat ik moet gaan rennen, omdat mijn lichaam het gewoon heel zwaar vind: vaak zijsteek, nooit in die zone van trance waar lopers het vaak over hebben. En de gehele 10km het gevoel dat ik denk: op 1/4, 1/3, op de helft, Yes over de helft!... en dat is bij 21km niet minder natuurlijk.
Maar het werkt zo goed voor het afvallen en naderhand voel ik me voldaan. En dus ga ik het gewoon doen!
Sam tweakt m'n startnummer wat stickers, ik werk "Anne" eenvoudig bij naar "Ine" en let's go!
De weg
Ruim twee uur tevoren ga ik die kant op en dat is maar goed ook, want eerst moet ik eenmaal onderweg terugrijden omdat ik €2 voor een kluisje ben vergeten. En vervolgens al bijna bij Rucphen realiseer ik me dat ik m'n hardloopschoenen vergeten ben. WTF! Hoe dan?! , maar mijn hoofd is zo gespannen dat er weinig plek is voor logisch nadenken. En dus 20 minuten later weer on route om de auto een kwartier van startpunt gratis te parkeren. Maar hopen op die kluisjes, want er gaat veel zooi voor naderhand mee: trui, joggingbroek, shake, koeken.
Aangekomen bij de Rabobank en het kluisje heb ik daarna gelukkig nog genoeg tijd om even rustig te bekomen. En tegen de tijd dat ik om 14:00 in het startvak sta (start om 14:10) heb ik ineens honger. Shit, in alle chaos mijn gelletje een uur voor de start vergeten. Tja, dat ga ik nu niet meer doen 10 minuten voor de start. Gelukkig heb ik er nog 2 voor onderweg en dus lurk ik een klein beetje van mn voorraadje in de hoop dat de honger me niet in de weg gaat zitten.
De loop
Ik verplaats naar compleet achterin het startvak, bewust, want ik wil rustig beginnen. Ik weet van mezelf namelijk dat ik te snel start door de meute waarin je wordt meegesleept-gevolgd meestal door zijsteek. En met 10km zing je dat wel uit, maar met 21 niet. En het uitlopen is sowieso het doel, de tijd boeit me geen reet. Leuk zou binnen 2,5 uur zijn.
Tien over twee is de start, maar voordat je op weg bent is het 10 minuten verder. En terwijl iedereen voor me verdwijnt, ik aan alle kanten wordt ingehaald blijf ik als een mantra herhalen: rustiger Ine, rustiger! Af en toe een check op m'n horloge om te kijken of ik zoals gewenst tussen 6:45 en 7:00 min/km ren. Iets sneller dan dat ren ik op een tempo van 6:30min/km waarvan ik denk dat ik dat wel 100 km vol kan houden. Mooi! Dit gaat lekker zo. En terwijl ik steeds warmer in m'n klassieke muziek wegzak, ontspannen rennend, zie ik vanaf een kilometer of 6 mensen om me heen langzaam terugzakken.
Maar mijn zijsteek blijft vooralsnog weg en ook de honger zit me niet in de weg. Ik word nog wat aangemoedigd door oud collega Jeroen en familie Giel en Reineke als ik net voorbij het halverwege punt over de markt toch honger begin te krijgen. M'n buik is überhaupt een beetje gespannen. En dus komt de energydrink die ze uitdelen op 12km als geroepen. Ik flikker het halve flesje blauwe zooi over m'n gezicht, maar gelukkig bereikt een deel ook mn mond. Rennen en drinken tegelijk, geen goede combi, maar je moet iets. M'n schoenen plakken van de overige 5000flesjes vloeistof die eenieder om mij heen soldaat heeft gemaakt.
Ik voel de energie naar binnen stromen en kan weer even door. Tegen de 13 km voel ik een lichte zijsteek opkomen, maar die kan ik goed weg ademen met Ludovico Einaudi op de achtergrond. Goede combi blijft dat, klassieke muziek en hardlopen- want ik merk dat ik best wel in m'n bubbeltje stabiel mijn 6:30min/km tempo kan volhouden. Temperatuurtje is ook lekker en ik ben blij dat ik mijn vestje in het kluisje gelaten heb.
Net na de 14km, nog lekker er in, word ik even aangemoedigd door Fedde die ik met een korte knik kan vertellen "dat ik lekker ga". High five en door om voor de tweede keer langs Jeroen en Giel en Reineke te rennen.
Maar dan heeft m'n lichaam er genoeg van. We zitten krap voor kilometer 16 en het is ineens klaar met het lekkere lopen. M'n benen gaan zeer doen, ik voel mn hartslag omhoog schieten, ik heb dorst, voel kots achterin mn keel en mn lichaam is er gewoon klaar mee, Roept keihard: flikker op, hier gaan we mee kappen!! What the fuck ben je aan het doen!! Maar we moeten nog 5 hee!!
Ik kiep de overige helft van de energydrank naar binnen en ren door.
Om mij heen zie ik mensen opgeven, gaan lopen en alles in mij schreeuwt: HET.IS.OP!
Maar ik weet van mezelf: als ik ga wandelen is het klaar, dan ga ik niet meer rennen. Dan ben ik uit mijn ritme, gaan mn benen in ontspanstand en protesteren ze nog veel harder als ik weer wil gaan rennen.
En dus ga ik door. Mijn brein heeft een tweestrijd tussen:
FLIKKER.OP.MET.JE.SLECHTE.IDEEEN.WE.KAPPEN.HIER.NU.MEE
en
Ik ga godver niet opgeven nu!! GEWOON.DIE.FUCKING.VOET.VOOR.DE.VORIGE.ZETTEN!!
En dat nog een keer
En nog een keer
Wilskracht...
...is zoiets sterks...
Het conflict in mij is nog niet gewonnen, maar ik blijf gewoon rennen, elke kilometer aftellend dichter bij de finish.
En ik blijf rennen, ook al voelt het of het niet meer gaat.
Als een mantra mn ademhaling 1-2-3-4 en weer 3 uit, proberen me weer te focussen op de muziek. Er vliegt een vlindertje langs. Het doet me denken aan mijn overleden opa, die samen met mijn oma jarenlang hardliep tot 75 jaar oud aan toe en waar ik het virus van kreeg.
Probeer de pijn te negeren, Ine. Come on, you got this shit!!
En maar rennen...
Komt hier ooit nog een einde aan?!
En maar rennen....
Ik neem m'n laatste gelletje beetje bij beetje en lurk mn waterpack zienderogen snel leeg met al die dorst.
En maar door rennen...
Zo lang je elke voet voor de vorige blijft zetten kom je vanzelf aan, Ine. Kom op! Jij kunt dit!!!'
... maar ik KAN niet meer zucht ik tegen m'n hoofd.
Rennen...
Willekeurige mensen langs de kant zien hoe zwaar ik het heb en beginnen te schreeuwen: "KOMMOP INEEEE JE BENT ER BIJNA". Ik ken ze niet, maar ze zien mijn naam.
En maar rennen...
Waarom deed ik dit ook alweer? Ik vind het niet eens leuk dat fucking hardlopen.
En maar rennen...
Die laatste vijf zijn echt op mijn tandvlees en maar half bij bewustzijn, want tegen de tijd dat ik de laatste bocht om draai weet ik dat ik het ga halen, maar aanzetten voor een sprintje lukt niet meer.
Maakt ook geen fuck uit, als ik die fucking finish maar haal.
Ik ren en wordt naar voren geschreeuwd door de massa's mensen langs de kant en dan
Kom ik over de finish.
Gehaald! 21,1 kilometers uit deze benen getrokken. En niet eens een onaardige tijd: de 6:30 goed volgehouden de volledige 21. 2 uur 18. Dikke prima! Tevreden!
Emoties komen, ik heb het gewoon gedaan!!!! De vriendelijke medaille-uitdeelster hangt hem om mijn nek en zelden ben ik zo trots geweest op een sportprestatie.
I did it!
Ik vlucht snel door alle drukte het park in en zak onderuit tegen een boom en laat de emoties even komen. IFUCKINGDIDTHIS!
Halve marathon loopster ✅
Het bewijst voor mij dat niets onmogelijk is, als je het maar wilt. Keek ik er tegenop? 100%. Was het zwaar? 1000%! Dacht ik aan opgeven? Absoluut! Waren die laatste 5 op m'n tandvlees? zeker weten!
Maar ik deed het toch! Ik ging door, gaf niet op en heb het gedaan.
En ik ben vreselijk trots op deze prestatie!! Cheers to jezelf de baas zijn en overwinnen!! 🥂🥂🥂🥂🍾
