Nou, als je dacht: wanneer wordt sneltrein Ine nu eens een halt toegeroepen? Tadáaaaaa! Hier issie hoor, de man met de hamer. Ik kan even geen kant op, want ik zit met m'n pootje omhoog. En dat is niet alleen fysiek een uitdaging, maar misschien nog wel meer mentaal...
Ja ja, ik weet het. Ik doe best veel. Gemiddeld loop ik twee keer per week 7 & 10 km hard, small group training, yoga, noem maar op en ik ben er mee bezig. En deze vakantie: heeerlijk, zoveel dingen wegwerken: de overkapping met de hogedrukspuit, Sams speelhuisje met de schuurmachine, lekker op pad met mama, beetje spelen met Sam, nog wat programmeren ondertussen. Mijn week was al nuttig ingevuld en oh ja, volgende week eigenlijk ook al. Rust, nee joh. Dat kan altijd nog als ik dood ben haha.
Vrijdag ging ik lekker even klimmen, boulderen. Misschien ken je het wel. Het is klimmen op een muur, zonder touwen, maximaal een metertje of 4/5 hoog misschien? Dikke mat er onder. Hartstikke leuk! Tim en Fedde doen het al een tijdje; Melle gaat vaak mee, Bas is sinds kort ook helemaal hooked en ik join ook graag. Kei leuk om te doen. Als een razende reporter zonder vrees klim ik omhoog, faal minstens even zo vaak, maar geniet wel erg van de uitdagingen die daar te vinden zijn. Zo ook vrijdag. Mijn uitdaging zit hem misschien niet zo zeer in het boven komen, want met mijn wilskracht kom ik daar meestal wel. Het rustig beheerst doen zou misschien een grotere uitdaging mogen zijn, maar ja: meestal verval ik nog in mijn: snel en met dommekracht boven komen. Dat gaat best een eind goed, inmiddels klim ik al een aantal gele banen, maar minstens zo vaak klim ik gewoon rode en groene (iets gemakkelijker), omdat ik lekker klimmen ook gewoon leuk vind (lees: of je nou in een boom klimt, wat ik met scouting graag deed of hier: zelfde idee!).
Gisteren na een uurtje vind ik een leuke gele, die ik 'de mijne' wil maken vandaag. Ik word toegejuichd door mijn favoriete publiek en met veel durf, weinig techniek, maar veel kracht kom ik uiteindelijk uitgeput bij de bovenste gele boulder. Yes! Gelukt! Blij!
En waar ik normaal bewust (ja ja, je zou het niet zeggen, maar ik doe het wel) naar beneden klim langs de wand, hang ik nu aan een boulder op 4 meter hoogte en realiseer me dat ik even niet weet hoe naar beneden te komen en m'n kracht intussen begin te verliezen en dus... laat ik me vallen...
Meestal geen probleem, want je maakt een koprol met die dikke matten er onder en dat vangt dit op, maar ik val verkeerd naar voren en land op de buitenzijde van mijn rechtervoet en ik hoor.... echt een héééle harde krak.
Kut... niet goed. :(
Ik blijf even liggen, wordt lief verzorgd door de mensen om me heen en terwijl ik op het bankje lig met het pootje omhoog, wordt hij toch wel erg dik... ik hoopte nog even verder te kunnen klimmen nu, zondag klimmen? Hardlopen misschien? Überhaupt lopen? Maar langzaam voel ik al deze dingen een beetje uit me weg vloeien, want de kans dat ik al die dingen kan doen de komende tijd wordt met mijn dikker wordende enkel steeds kleiner. Ik probeer het nog een beetje te downgraden, meer voor mezelf dan voor ieder ander, dat het misschien wel mee valt, het doet nog niet echt zeer - morgen gaat het vast weer.
Maar morgen gaat het niet vast weer...
Want morgen is vandaag. En nadat ik gisteravond verging van de pijn en het voelde of mijn voet losgekoppeld is van mijn onderbeen en na een bezoekje aan de huisartsenpost (waar ik onder zwaar protest verplicht afhankelijk in een rolstoel werd gedeponeerd door Bas, omdat ik niet kan lopen) blijkt dat mijn enkelbanden vréselijk ver opgerekt zijn. Een scheurtje is niet uit te sluiten. Zaterdag dus naar de röntgen om dat te controleren. En dus een stel stelten gekocht, want lopen: tja - dat gaat niet... en langzaam accepteren maar dat ik de komende tijd misschien een paar tandjes minder hard zal moeten gaan. Standje 0, voet omhoog; in de bank zitten. Wat een hel.
Eigenwijs als ik ben (já já, ik weet het...) hop ik de kilometer in het ziekenhuis van huisartsenpost naar route 70 naar route 35; radiologie, met krukken op standje sporten, om helemaal bekaf daar aangekomen te concluderen dat ik toch beter in een rolstoel had kunnen gaan zitten om mezelf deze horror-krachttraining voor de armen te besparen... hoe afhankelijk dat ook is... zucht... Gelukkig blijkt dat mijn enkel niet gebroken is, daarmee doet het niet minder zeer helaas...
Vreselijk vind ik die afhankelijkheid. Als je me een beetje kent weet je dat ik niet graag afhankelijk ben, hou van controle, op pad gaan met mezelf, Sam en Bas, mezelf nuttig maken, sporten, frivool en enthousiast... en al die dingen gaan nu even niet. En dat vind ik potver echt best wel moeilijk, want ik hou niet van strompelen naar de wc om even te toiletteren, maar ook niet van Bas vragen of ie me even helpt. En als Sam samen wil spelen (hoe vaak dat ook 80x hetzelfde Duplo-bouwwerk is), wil ik niet dat een ongewone beweging me laat vergaan van de pijn. En ik hou niet van stil zitten op de bank en geen kant op kunnen. Ik hou gewoon écht niet van afhankelijk zijn, want zo ben ik gewoon niet. Dat zit gewoon niet in mij. Ik dop m'n eigen boontjes wel... maar ja zelfs auto rijden mag niet meer...
Het lukt gewoon simpelweg even niet nu. Het werkt niet, mijn rechterbeen werkt niet mee, ik kan niet eens - al zou ik willen. Toen ik gisteren even uit balans op mijn rechtervoet terecht kwam met kracht ging ik door de grond van de pijn... en vandaag is het niet veel beter. Elke beweging met been en voet doet pijn en enkel (see what I did here?) volledig op de krukken leunen geeft enigszins verlichting, maar zodra alles weer in beweging moet komen ga ik door de grond van de pijn.
Om te janken dit, echt waar. En dat doe ik dus ook best wel veel vandaag. Zonder arm kan je nog gewoon je andere gebruiken, maar zonder been: ik kan gewoon geen meter vooruit... dat maakt me echt verdrietig. Ik wil zo graag, maar zelfs gewoon Sam optillen is teveel. En het klinkt als een soort onzinnig druk maken, maar het feit dat ik gewoon een tijd niet kan sporten, terwijl ik zó lekker in ritme zat; daar heb ik het ook écht heel moeilijk mee. Eíndelijk echt op gewicht, tevreden met mijn eigen lichaam, tempo en discipline. Weer opnieuw beginnen over weet ik veel hoe lang...
pfff.
Voor Bas is het ook niet gemakkelijk, want een vrouw die van alles wil en niks kan en daar ook nog gefrustreerd over is; geloof mij, daar word je niet blijer van. Maar desondanks zorgt hij heel goed voor me en neemt veel taakjes van Sam van me over, waarmee ik me niet minder schuldig voel, maar wel m'n enkel een beetje ontlast. En intussen doe ik mijn best om een beetje in beweging te blijven en toch wat dingetjes te doen, zoals van de keuken naar de loungeset lopen met drinken. De uitdagingen van het leven hedendaags... :)
Maar ik ben toch Ine? Die alles altijd aanpakt en lekker gaat. Nou, nu dus even niet.... en daar zal ik voor mezelf even een modus in moeten vinden. Want al die plannen... Sams speelhuisje schilderen, hardlopen, sporten, klimmen... überhaupt de trap op, lopen met Sam naar de supermarkt, uitgebreid wandelen door Maastricht... zet ze maar even in de ijskast.
Want als lopen niet eens gaat... hoef ik over die dingen niet eens na te denken.
Zitten op de bank, hooguit een rondje op de stelten door het huis; that's gonna be the challenge this week.. vooral mentaal...
** woop woop **
En hoewel ik het nu moeilijk vind, probeer ik het ook al een klein beetje te relativeren... misschien is het gewoon even goed. Ben ik nu even verplicht om rustig aan te doen, niet met 110 km/h door het leven te rennen, hoe moeilijk en vreselijk ik dat ook vind. Ik zit nu een halve dag op de bank (vooruit, afgewisseld tussen binnen en buiten) en ik ben er nú al klaar mee... Maar aangezien ik gewoon letterlijk geen kant op kan, zal ik het ermee moeten doen. Accepteren, accepteren, accepteren... geef me even de tijd... even de tijd om hiervan te balen en te wennen aan het idee... en te hopen (niet verwachten, maar hopen) dat dit niet te lang gaat duren... Anderzijds is volgens Bas m'n grote uitdaging om niet te snel door te willen en te verwachten dat het snel beter gaat, mijn grootste valkuil...
Het liefste moment van de dag was dan wel weer dat ik Sam vertelde dat ik pijn op mijn voet had... en hij met zijn heerlijk lieve koppie zei: "Mama pijn voet? Kusje rop?", waarna ik drie grote lebberige kussen op mijn voet kreeg.
Eén voordeel: een halve dag opkijken tegen mijn rondje hardlopen hoef ik nu in ieder geval ook niet te doen. En tja, dus ook tijd om even een blogje te schrijven over dit kleine leed ;-)
