Dag 1 en we zijn al bijna waar we zijn moeten. Dat komt omdat de reis iets sneller ging dan onze inschatting. Desondanks zorgt het ervoor dat we rustig aan Oradour sur Glane kunnen bezoeken en zelfs twee nachtjes in Biarritz kunnen maken. En dat ging uiteraard weer op z’n Bas en Ine’s: impulsief!
Zondagochtend om 03:00 gaat de wekker, voor ons allebei geen straf, want ik heb het gevoel niet echt geslapen te hebben en Bas heeft praktisch ook echt niet geslapen. Is toch ook altijd een beetje zo als je op reis gaat, de onrust van het weggaan en of je overal aan gedacht hebt, blijft een beetje in ons lijf hangen. We ontbijten, pakken de laatste spullen in als Sam ineens begint te huilen (die zouden we als laatst uit z’n bed halen voor vertrek) en ja hoor: prijs! Ongelukje… heel z’n bed nat geplast.
Oeps. Kan gebeuren. Wel een beetje onpraktisch.
De stekkers waren overal al uit, maar gelukkig is m’n papa in de gelegenheid de aangezette was er nog uit te halen om te voorkomen dat we over drie weken een verteerde pislucht aantreffen. 😅
Nadat ik meneer goed en wel gewassen en aangekleed heb is hij zo fris en fruitig als een hoentje als we de auto in gaan. En hij is AAN!
“Mama, wij gaan op vakantie naar Spanje hè?”. “Papa, ga jij ook mee naar vakantie in Spanje?” “Kijk, mama een molen!” “Ohh papaaaa kijk het wordt al een beetje licht.”, “Waar gaan we naartoeeee??” “Nu gaan we naar Spanje, toch mama?”
En 5 minuten na vertrek: “Zijn we al bijna in Spanje, mama?” Hahaha heerlijk hoe dat nog werkt in zijn hoofd. Om hem toch maar even uit te leggen dat we ‘nog heel lang’ moeten rijden en dat hij dat ‘echt niet elke 2minuten hoeft te vragen’
Het is een gezellig eerste stuk, wat behalve de steken in m’n onderrug (er zit al een paar weekjes iets niet helemaal lekker), best prima vertoeven is. We ontdekken een nieuwe radio NRJ en dan denk je: wat een rare naam voor een zender, maar spreek de letters maar eens in het Frans/Engels uit!! Ja ja hij is leuk toch? Ine-humor…🙄
Tegen de ochtend zitten we al snel bij Parijs en ja hoor, na 50x achterom kijken spot ik op de rondweg zelfs de Eiffeltoren nog even. Hee, dan weet je in ieder geval zeker dat je echt bij Parijs bent geweest, anders kan het elke willekeurige stad zijn natuurlijk (rollende ogen van Bas na deze opmerking 😅🤣)
Na een paar plasjes en een poepje van Sam, een lekkere bak Starbucks Chai Latte en Caramel Machiato en een paar broodjes met ei doet Bas echt even een domme Ine-actie terwijl ik rijd. Hij wil het emmertje met eierkoekkruimels van Sam legen en doet met 130km/h het raampje open om het emmertje leeg te gooien. Om vervolgens de kruimels volledig in z’n gezicht en door de auto gewaaid te krijgen! Heeeel effectief! Het ziet er echt heel lomp uit en dus lig ik helemaal dubbel. Heeeeerlijk, vakantiemodus: here I come!
Een uur of 7 na vertrek zijn we, volledig tegen verwachting (we hadden toch wel iets van file verwacht…), al om 12:00 op onze eindbestemming voor vandaag: Oradour sur Glane.
Oradour sur Glane
Het regenachtige weer hebben we meegenomen vanuit Nederland en we hopen maar dat ondanks het feit dat het zondag én quatorze juilliet (Nationale feestdag in Frankrijk) is, het bezoekerscentrum open is. Dat blijkt het geval en na de expositie bezoeken we het dorp met de indrukwekkende geschiedenis.
In het kort: op 10 juni 1944 zijn hier, waarschijnlijk als wraakactie op het opblazen van een brug met twee Duitse officiers, 645 mensen - het volledige dorp, uitgemoord.
Het dorp werd omsingeld door de SS, waarna de mannen en vrouwen/kinderen gescheiden werden. De mannen werden in kleine groepjes verspreid door het dorp en alle vrouwen en kinderen werden naar de kerk geleid. Na een signaal in de vorm van een ontploffing zijn alle mannen vermoord en is de kerk met vrouwen en kinderen afgesloten en is iedereen daarin vermoord door granaten, mitrailleurvuur of brand. Ze konden geen kant op. Vrijwel het gehele dorp is daarna structureel afgebrand, alsmede alle lijken, waarmee identificatie bijna onmogelijk werd. Slechts 6 mensen van de 651 mensen (waarvan het jongste kind slechts 8 dagen geworden is) overleven de massa-afslachting. Gruwelijk.
We lopen door de ruïnes van wat eens Oradour sur Glane was en dat maakt echt een grote indruk. Familienamen op platgebrande gebouwen en oude verbrande familiestukken te zien op verschillende plekken. Vooral de kerk, waar ik me een voorstelling maak van al die bange kindjes laat me niet meer los. Ik hou Sam stevig vast met de bewuste gedachte dat we van geluk mogen spreken dat we in vrede leven.
Bij het memorial en het massagraf met deels tentoongestelde botoverblijfselen hou ik het niet helemaal droog.
Wat gruwelijk, en zo zinloos. Onschuldige mensen, als prooien in de val. Zoiets mag nooit vergeten worden. En dus doneer ik wat geld voor herstelwerkzaamheden van ruïnes in slechte staat.
Change of plans
Terug bij de auto moeten we echt even bijkomen. Dit was wel even andere koek. Goed om hier geweest te zijn. We moeten weer even terug naar het heden stappen om te aarden, want inmiddels is het 14:15 en dit zou onze overnachtingsplaats worden. We hadden nog niets geboekt (want niets leukers dan controle loslaten en het aan het moment overlaten) en ineens vinden we het best wel zonde om nu alle tijd die er vandaag nog is al in een hotel te spenderen. En even rekenen vertelt ons dat het nog maar ruim 4 uur en 417km is naar overnachtingsplaats die we ook nog niet geboekt hebben.
De keuze is snel gemaakt. En dus besluiten we, impulsief als we soms kunnen zijn, dat we gewoon gaan proberen 2 nachten in Biarritz te boeken. Zo hebben we wat meer rust en tijd om te genieten van de omgeving en de zee en met rijden gaat alles toch voorspoedig, inclusief Sam. Dus dat zou ook goed moeten komen. Ik zoek even Booking af en vind een hotel met driepersoonskamer, praktisch aan het strand en de highlights en zee en ook nog betaalbaar en boek dan ook maar gelijk voor 2 nachtjes.
Biarritz
Na een spelletje of 50 autobingo, een paar keer benen strekken en glijden in de speeltuin en een bezoekje aan de grote gele M (hier hebben ze serieus een systeem voor hardplastic bakjes en friethouders (en dus niet alleen bekers) met zo’n elektronische beveiliging zoals soms op kleding zit) komen we aan in Biarritz.
In mijn jeugd gingen we het ene jaar naar Kandersteg, Zwitserland en het andere jaar naar Bidart (ten zuiden van Biarritz) en bijna elk jaar brachten we dan ook een bezoekje aan het sfeervolle Biarritz: aan de zee, mooie rotsformaties en een kasteeltje op de rotsen. Mooie herinneringen heb ik daaraan en dus een heerlijke plek om extra lang te zijn.
We tarten de lokale verkeersregels in de autovrije zone (en spelen de bijbehorende domme Hollanders), checken in en terwijl Basje Sammetje alvast op bed gooit (het is inmiddels 21:00) rij ik een half uur om voor een parkeergarage (lees: midden op een drukke kruising je realiseren dat je de weg waar de parkeergarage is, niet in mag). Het komt uiteindelijk allemaal goed, ik sleep de koelbox een kilometer terug naar het hotel, maar dan zitten we ook wel op de strip van Biarritz. En dat overtreft mijn stoutste herinneringen: wat heeerlijk gezellig hier. Veel mensen op straat, heerlijke aroma’s van het eten, een sfeervolle cocktailbar aan het strand, mooie zee, lekker temperatuurtje en een zonsondergang in wording.
Sam gaat in zijn grote jongensbed en papa en mama gaan even de kamer en het hotel uit om Sam in slaap te laten vallen. Na wat foto’s met prachtige zonsondergang blijkt hij nog wakker te zijn en dus doen we wat langer een drankje bij de werkelijk heerlijke cocktailbar “Eden Rock Café” met fantastische dj, uitzicht op zee en natuurlijk goede cocktails. Waaaauw vakantie AAANNN!!
Als we even later terug bij hotel aankomen, blijkt de deur op slot. En niemand achter de balie. Shit. O ja, daar hadden we zo’n papiertje met een code voor gehad.
En waar ligt die, papa en mama? 😳🤔
Boven in de kamer natuurlijk!!! Tering wat voelen wij ons even kut, want hoe gaan we dit nu oplossen. We moeten echt die kamer in, Sam ligt daarboven. Op zoek naar een telefoonnummer?
Dat vinden we niet en dus besluiten we de slecht Engelssprekende doorkeeper van het naastgelegen hotel tussen het voetbal kijken (immers EK FINALE) door te storen en te vragen of hij misschien weet wat we kunnen doen. 1 seconde later staan we met een reserve papiertje met de code in handen, waar dus nog een heel stapeltje van lag… Pfieeewww!! Zucht 😮💨 😅😅😅 pak van ons hart! Om Sam vervolgens heeeerlijk slapend aan te treffen.
Slaap lekker 😘
