En langzaam maar zeker zijn we weer onderweg naar huis na bijna vier weken vakantie. De laatste dagen waren echt genieten, maar het is ook wel weer fijn om huiswaarts te keren, maar niet voor we Barcelona nog even onveilig hebben gemaakt en ook Andorra en Carcassonne nog met een bezoekje hebben vereerd. En dat was 100% de moeite waard:
Donderdag
Deze morgen staan we op voor een lekker yoghurtcruesli ontbijtje (alweer), waarna we lekker rustig aan op pad gaan. Pas vanmiddag om 17:30 staat een bezoek aan park Güell op de planning en dus besteden we de rest van de dag met lekker een beetje rondstrollen in Barcelona: even een marktje bezoeken, misschien wat shoppen voor een souveniertje.
Op naar de metro
En dus op naar de metro bij Parral-lel om lijn 3 richting Liceu te pakken. Voelt alweer als gewoon en blijft heerlijk om een tochtje met de metro te plannen. Echter, nadat Sam en ik al vrij snel door het poortje heen zijn met ons kaartje, doet het kaartje van Bas het niet meer. En die zou het nog wel moeten doen, want we hebben kaartjes die 48 uur geldig zijn en dat is in ieder geval tot 18:00 vanavond. Een beetje onhandig, want ik sta hier achter met Sam en Bas staat ervoor, dus ik kan weinig betekenen voor hem terwijl hij een keer of 10 probeert of een ander poortje het wel doet. Sam is intussen bang dat "mijn papa komt nu noooit meer terug", dat is sinds deze vakantie ineens een ding. Als iemand even weg gaat, komt hij nooooit meer terug!
Enfin, gezien het feit dat er geen informatiebalie is bij deze ingang, koopt Bas maar even een enkel ticket en gaan we later wel op zoek naar een medewerker om dit te fixen. Een beetje geïrriteerd zijn we even later weer compleet om volledig opgevrolijkt te worden door Sammetje die natuurlijk weer keiblij is met de metro!
We stappen uit, recht voor het erotiek-museum, waar uit een raam op de eerste verdieping een vrouw in Marilyn Monroe-achtig kostuum met een ventilator onder haar rok een bord omhoog houdt met "Vibrators €1,50". Das wel een koopje mensen! 😜
Mercato de la Boqueria
Aan de overzijde gaan we de Mercato de la Boquería in, een vierkante kilometer aan marktkraampjes met heerlijk eten doemt voor ons op. Echt overal waar je kijkt heerlijk eten en drinken en mensen die rondlopen en ook lekker aan het eten en drinken zijn (bier om 10:00 is hier heel normaal!). Het ruikt er heeeerlijk! Lekkere gebrande nootjes, vers fruit, verse vis, gerookt vlees. Er is hier echt van alles te koop, als het maar vers is. Hier hadden we gisteren moeten zijn toen we 3 uur te laat geen lunchplaats konden vinden. Natuurlijk moeten we, ondanks onze al gevulde maagjes, dan even 5 jaar oude gerookte iberico-ham, vers van het mes proberen. Nog zo lekker glazig glanzend. Yum yummmm dat is echt heerlijk! We blijven Bourgondiërs he haha. Een paar foto's en een fruitsapje met avocado kokosnoot, ananas en banaan verder gaan we langzaam weer door.
We scouten wat door heerlijk kleine sfeervolle straatjes, ik heb nog even een uitdaging met Sam die moet plassen midden in een winkelstraat en na 3 winkels vinden we een leuk hagedisje van mozaïek voor aan onze reismuur bij een sfeervol zaakje met een enthousiaste dame achter de balie.
We kijken vervolgens even verbaasd op als we verderop mensen foto's van een etalage met souvenirs zien maken. Toch bijzonder als je foto-selfie met de souvenirs van je vakantiebestemming je souvenir van de vakantie is.
Lego winkel
We lopen door langs de Lego-winkel, waar dit keer geen wachtrij staat en we lekker even binnen gaan en kijken naar de nagemaakte Sagrada Familia in Lego. En uiteraard bouwen we nog even wat met de aanwezige Duplo en krijgen Sam vervolgens de winkel niet meer uit, omdat hij wil blijven bouwen. De super-getalenteerde kindvriendelijke medewerker weet hem echter op te beuren met een echt-Lego-paspoort, waar zelfs papa jaloers op is! Hij mag er zelf stempels in zetten en krijgt nog een papieren superheldenkroon, die wij vreselijk vinden buiten de deur, maar Sam uiteraard fantastisch. Wil ie heel de stad door met die kroon op natuurlijk haha. Maar doen ze goed bij Lego: zorgen dat elk kind blij en met een goede ervaring naar buiten gaat.
Nieuw metrokaartje
We lopen nog een rondje verder en raken hier maar niet uitgekeken. Het lijkt wel of iedere straat hier een winkelstraat is, zoveel is hier te shoppen. Maar goed dat het eind van de vakantie is en het geld langzaam op, want anders was de garderobe ongetwijfeld nog verder uitgebreid. Nabij Plaza de Catalunya (helaas zonder het gesproei van fonteinen), gaat Bas even langs een infopunt voor metrokaartjes om zijn kaartje te laten vervangen, omdat de magneetstrip dus kapot blijkt. Dat gebeurt zo'n duizend keer per dag bij de betreffende meneer en dus is het zo gepiept gelukkig.
De metro met alleen liften
Sam is een beetje moe, maar we hebben eigenlijk te weinig tijd voor nog een middagslaapje en dus zetten we de buggy op ligstand en testen uit of het metro-systeem van Barcelona geschikt is voor mindervaliden (en buggy's). En dus liften in plaats van (rol)trappen naar de perrons. En de conclusie is: het kan! Maar efficiënt en snel is het niet per se haha. Vooral niet als je voor elk hoogteverschil een nieuwe lift moet opzoeken en dat zijn er soms wel 3 of 4 om naar het juiste perron te komen, en de liften zijn niet heel snel allemaal. Dan ben je 10minuten later op het perron, rijd je met de metro en dan is het natuurlijk met overstappen en uitstappen hetzelfde riedeltje. Moet je uiteraard wel de goede kant van het perron met de lift pakken. En als er dan ook nog mensen zonder (zichtbare) handicap gebruik van de lift maken duurt het nog een beetje langer. Desondanks is het dus mogelijk! En de Spanjaarden zijn nog behulpzaam ook, want als er een beperkte jongen in rolstoel aan komt rijden, maakt eenieder plaats, wordt de lift opgehouden en helpt iedereen mee. Heel tof om te zien!
Park Güell
Dit tripje ging overigens even nog naar de Sagrada Familia, die we nog 1x bekijken, daarna doen we lekker in de buurt een snelle lunch om vervolgens de metro te pakken naar Park Güell. Althans, het metrostation dat het dichtst bij het park is. Want het park ligt namelijk op een heuvel, die we van de week al vriendelijk gezegd 'ervaren' hebben. We hopen een metrostation te pakken wat op die heuvel uitkomt, maar uiteraard komen we onderaan uit. En dus begint de klim met de buggy al snel. Als twee klokkenluiders van de Notre dame duwen we de buggy de berg op. Gelukkig zijn er enkele roltrappen om ons te helpen, maar minstens evenveel doen het er niet en het pad is goed steil en dus is het wederom een goede workout.
Door deze detour vanuit de metro ontdekken we echter wel een andere ingang van het park, waar we netjes een kaartje krijgen met de buggy-routes. We wandelen wat rond op dit, qua temperatuur, heerlijke tijdstip en zien enkele mooie bruggen, volledig gemaakt in die herkenbare Gaudi-stijl met gedraaide kolommen, ronde vormen en stenen in mozaiekachtige vorm opgebouwd.
Dit park was oorspronkelijk bedoeld als woonwijk (Gaudi kreeg de opdracht van meneer Güell), maar werd uiteindelijk een manier om zijn op natuur geïnspireerde visie te laten zien. We zien een enorm plateau met de mozaïektegels langs de enorme bank aan de rand, grote pilaren er onder met een plafond als een nijlpaardhuid, uiteraard de welbekende hagedis op de trappen ervoor en niet te vergeten de Hans en Grietje-achtige huisjes bij de hoofdingang. We klimmen ook nog even helemaal naar de top van het park voor het uitzicht over Barcelona (en dan zie je pas echt hoe hoog de Sagrada Familia is in vergelijking met de rest van de bebouwing) en gaan krap 2 uurtjes later weer richting uitgang.
Het was een lekkere wandeling, maar eerlijk gezegd hadden wij er iets meer van verwacht: iets meer mozaïek, iets meer beelden, iets meer kleur. Desondanks zijn de manieren die hij gebruikt heeft om een brug of plateau te ondersteunend innovatief en anders dan het meeste dat we eerder hebben gezien.
Ik koop nog een boek over alle werken van Gaudi (het interesseert me toch wel heel erg, wat deze man voor visie op architectuur had) en daarnaast is het erg leuk om zo'n tof koekhuisje (want zo ziet er het souvenirwinkeltje er uit), van binnen te zien. Daarna pakken we, na aankoop van een super toeristisch t-shirt voor Sam, de metro naar station Espanya (weer een nieuwe route Woop Woop!), want daar is blijkbaar een licht fonteinshow om 21:30 en laat Sam nou gek zijn op fonteinen. Het staat in alle boekjes als hoogtepunt, dus de verwachtingen zijn hooggespannen....
De droge fonteinshow
En dus komen we daar aan, klimmen een teringhoeveelheid trappen op om tot de conclusie te komen (door een bordje halverwege) dat door de overmatige hitte het droogteprotocol geldt in Barcelona en dat daardoor alle fonteinen in de stad zijn uitgeschakeld..... dusss we staan hier, voor niets op dit tijdstip, terwijl we ook hadden kunnen dineren..?! 😒🥹 Hebben wij de info-note ergens gemist? 😝
Grappig wel hoe elke autonome regio in Spanje zijn eigen regels heeft, want in Granada en Sevilla (waar het zeker 10 graden warmer was) was van zuinig omspringen met water helemaal geen reet te merken. We konden al zo weinig fonteinen voor onze kleine enthousiasteling vinden de laatste dagen hier.
De ontzettend grote, en waarschijnlijk ook erg mooie fontein is ook volledig leeg, dus zelfs als ze zouden willen moeten ze eerst nog een nachtje vullen. Toch jammer, maar begrijpelijk. Gelukkig is er een redder, namelijk een man met een groot touw die mega-zeepbellen aan het maken is, dus Sam is het gemis van de fontein erg snel vergeten, rennend achter de bellen aan om ze te pakken. Heerlijk, dat peuterbrein.
Palau Nacional de Montjuïc
Nu we hier toch zijn komen we er achter dat er een erg mooi paleis bovenaan de trappen staat. Dat hadden we nog niet gezien! En aangezien Sam nog volop met de bellen bezig is, klimt Bas alvast omhoog met de roltrappen.
Als ik even later na de eerste roltrap de volgende niet kan vinden moet ik veeeel trappen op, inclusief buggy. En ik kom niet op het idee om Bas even te bellen om te helpen en dus loop ik toch even een partijtje te kloten haha, want Sam wil natuurlijk 'helpen' met de buggy, wat natuurlijk totaal niet gaat en ook heel erg onhandig is, maar ja je wilt hem wel die kans geven natuurlijk.
En dus sleep ik met mijn linkerhand de buggy, met mijn rechterhand Sams linkerhand vast en hij dan met zijn rechterhand het hengsel van de buggy aanraakt (voegt 0 toe, maar hij heeft het idee dat hij helpt, nietwaar?). Maar ja, zoon van z'n moeder natuurlijk; drie-kwart gedaan en hij struikelt over een trede voorover met zijn wang op de volgende stenen trede. Ja hoor, heeft hij weer. Brullen natuurlijk. En ik hem beetpakken, terwijl in de andere hand de buggy ook nog half op 4 treden balanceert. Een paar Spaanse vriendelijke mensen helpen me uit de brand en de buggy omhoog, waarna Bas al naar ons op zoek bleek en roltrappen gevonden heeft! Beetje jammer van die bult op Sams wang weer.
Genieten van het uitzicht dan maar even, een heerlijke mechanische piano van een straatartiest op de achtergrond die het geheel opleukt. Prima avondje.
We zijn wel een beetje klaar voor vandaag. Het is natuurlijk alweer 21:30 tegen de tijd dat we afdalen en we nog moeten eten, want tja we wilden die show niet missen natuurlijk... welke show hoor ik je denken? Ja precies! Die ja!
Dat ritme hier joh, je went er snel aan, maar het is zoooo slecht voor je slaapritme.
En dus pakken we tapasjes vlakbij ons appartement (veeeel te laat voor Sam natuurlijk, maar hij vreet wel heerlijk alle inktvisringen op), waar we omdat ze de geitenkaassalade vergeten zijn, uiteindelijk pas om 23:15 vertrekken. Die is zó in slaap daarna, dat begrijp je!
Vrijdag
Eerder op pad
Eigenlijk hebben we nog een nachtje hier en vertrekken we zaterdag uit Barcelona. Echter, afgelopen maandag hadden we het er samen al over dat we eigenlijk wel een beetje vol zijn. Het was heerlijk, maar 3-3,5 week is voor ons eigenlijk wel genoeg. Ik verlang naar m'n eigen bedje, uit eten gaan voelt niet echt speciaal meer, het geld vliegt er elke dag toch weer uit en Sam wordt ook elke dag een beetje moeier door ons moordende tempo en de indrukken en hij eet ook de laatste week erg slecht (voor een kind dat normaal alles eet, eet hij nu praktisch niets, omdat hij dingen die hij niet kent niet meer wil eten). En dus verlangen we gewoon een beetje naar ons eigen plekje en ritme. We hebben daarom geprobeerd om alles wat we in Barcelona wilden doen zoveel mogelijk in 2,5/3 dagen te stoppen, om op die manier de mogelijkheid te hebben een dagje eerder te vertrekken. En gisteren hebben we de knoop doorgehakt: we gaan vrijdag rijden, doen Andorra en Carcassonne aan en gaan daarna lekker naar huis. Ook Monaco, compleet uit de richting maar een gek idee van ons, laten we even zitten. Komt wel een keer als we dichter in de buurt zijn.
Heeft overigens niets met Barcelona te maken, want we vinden het beiden een heel fijne gemoedelijke stad, er hangt een goede sfeer, zijn heel veel verschillende leuke plekjes om naar toe te gaan en we hadden ons hier zeker nog een dag kunnen vermaken! Fijne stad!
Laatste dingetjes in Barcelona
En dus besteden we vrijdagochtend nog even aan het opnieuw bezoeken van de Mercato de la Boqueria voor wat hapjes en drankjes voor onderweg, gaan een laatste keer met de metro voor Sam (ik zie zó mezelf als ik hem naar die metro zie kijken!), verbazen ons nog een keer over hoeveel je ziet in Barcelona als je maar gewoon omhoog kijkt (want bijna elk gebouw heeft wel mooie versiering op eniger wijze), realiseren ons hoe plakkerig weer het vandaag is en stappen dan in de auto met airco. De auto voor ons wordt verplaatst door de parkeermeneer in de garage en we rijden Barcelona lekker uit.
Operatie kooi gemist
Overigens las ik net dat we Carlos Puigdemont (lees: de oud-Catalaans premier die voor afscheiding van Catalonië was) hebben gemist, want die dook volgens Nu.nl sinds jaren in Barcelona bij de Arc de Triomphe bij een demonstratie op (5 straten van ons af), waarna 'Operatie Kooi' geactiveerd werd en heel Barcelona als een kooi werd afgesloten om hem te arresteren. Gelukkig vertrekken wij vandaag uit Barcelona en niet gisteren!
De route wordt met de kilometer groener en bergachtiger. Je merkt dat het klimaat waar we naartoe rijden vochtiger is dan wat we de afgelopen weken vooral in Zuid-Spanje hebben gezien. Er zijn hier zelfs nog rivieren! En dat wil wat zeggen, want in het zuiden hadden we regelmatig dat we over de snelweg een bordje 'rio' (rivier) of 'arroya' (stroompje) zagen, maar er niets te zien was zo hoogzomer. We rijden nog langs een grote afvalzoutberg van mijnwerkzaamheden (Muntanya de sal de Cordona) voor we in onze eerste bestemming voor de terugweg aankomen.
Andorra
En na een ruime twee uur rijden is dat Andorra. Wat een tof land joh. Alleen al er doorheen rijden is super mooi. Hartstikke bergachtig, helemaal groen. Het doet een beetje Zwitsers aan, maar dan met minder hoge bergen. We wilden specifiek via Andorra rijden, omdat we dan weer een pinnetje op onze wereldkaart erbij hebben (je kunt maar doelen hebben), maar wat we dan precies wilden zien wisten we nog niet. En de steden heb ik deze vakantie wel een beetje gezien. En dus levert even zoeken op bezienswaardigheden in Andorra 'Mirador Roc del Quer' op: een uitzichtpunt bovenop een berg dat mooi over Andorra uitkijkt. Twintig haarspelden verder betalen we €5 voor een uitstekend plateau met glazen vloer (9 vaak overlopen platen waar je weinig doorheen ziet)
, maar het uitzicht....
Dat is echt fenomenaal. Wat mooi! Ik vind het echt heel mooi. De rust, de bergen, zo heerlijk hoog. Genieten. Fijn dat we dit uitstapje met een kwartiertje omrijden even gemaakt hebben. Nu mogen we met recht dat pinnetje zetten ook in ieder geval. Na aankoop van een slecht souvenirtje en een mini plasstop tuffen we de haarspeldjes weer naar beneden, tanken nog even goedkoop, verbazen ons over twee identieke rotondes BOVEN elkaar (zou de hoeveelheid verkeer niet gepast hebben, maar de bergen een breedteuitbreiding van de weg in de weg staan?!), staan een tijdje in de file voor de grenscontroles en vervolgens voor een tolpoortje wat niet werkt met onze tolbadge (lees: Andorra: ander systeem/ achteruit beschamend dat gangetje weer uit en verderop betalen met V-pay (want ook Maestro werkt niet)) en gaan dan weer een uur lang haarspeldjes in de Pyreneeën verder af.
En jahoor, u raadt het al: gelukkig is het emmertje bijdehand want uiteraard kan in combinatie met zoveel haarspeldjes even spugen voor Sam niet ontbreken. Gelukkig is hij inmiddels net zo nuchter als wij: 'het gaat vanzelf over hoor mama, mijn buikje doet al niet meer zeer' en 'kan gebeuren hè papa, is niet erg hoor'. Gelukkig is alles opgevangen en kunnen we snel weer verder richting Carcassonne.
Carcassonne
Daar komen we aan na veeel binnendoorweggetjes. En ook deze plaats heeft voor ons beide herinneringen. Bas is hier als kind geweest, ik 10 jaar geleden toen ik met mama op vakantie was hier in de buurt. Welbekend van het spel, maar natuurlijk vooral andersom: het spel is bekend door deze stad. Een prachtige ommuurde middeleeuwse stad met van die fijne kinderkopjes, kleine steegjes, kneuterige winkeltjes en gezellige terrasjes. We vonden het beiden een toffe stad en we hebben besloten te kijken of we hier iets te avondeten kunnen scoren, even van het uitzicht genieten en dan een hotelletje in de buurt kunnen vinden (de reis is immers ook een bestemming!), voordat we morgen de overige 11 uur kunnen rijden.
Aangezien de hotelletjes in Carcassonne zelf van €450 tot €950 per nacht kosten (ooops!), gaan we hier niet slapen en moet ik dus nog even op zoek naar een betaalbaar slaapplekkie zo tijdens het avondeten.
Rond 19:15 arriveren we op de nette parking, serieus dichtbij 'La Cité Medieval', waar het allemaal om gaat. We hobbelen naar binnen inclusief buggy (ik herinner u even aan de kinderkopjes waar ik het net over had), Sam heeft uiteraard ineens buikpijn (dat heeft ie tegenwoordig altijd als hij even moet lopen) en we klimmen lekker de stad in om eerst wat te eten te vinden. Dat vinden we bij 'Le Menestrel', waar ik iedereen enthousiast benader met 'hola' en 'gracias'. Tja, dat zal er nog even uit moeten slijten de komende dagen.
We eten op een heerlijk terrasje op een gezellig binnenplaatsje onder de bomen en het smaakt prima. Het is er ook lekker snel (doorlooptijd 45 minuten ofzo) maar mijn risotto met zalm en Bas' risotto met gamba's is prima en Sam is helemaal happy dat ze gewoon pannenkoeken hebben! Intussen vind ik een aardig hotel, een uurtje van hier vandaan langs de weg bij Toulouse. Fijn om te merken dat zo last-minute toch nog best aardige dingen voor normale prijzen te vinden zijn!
De pannenkoek gaat best goed op voor de verandering, waarna we rond 20:00 nog een mooi rondje over de vesting doen en de serieus prachtige zonsondergang mee pakken. Gewoon op de eerste én de laatste dag van onze vakantie zo'n mooie zonsondergang gezien. Wat een geluk. En wat een mooi einde! Sammetje geniet ook met volle teugen (heeft vanmiddag ook nog wat geslapen in de auto) en we zitten lekker wat te genieten op de stadsmuur. Fijne afsluiter zo, met dat eten en dit uitzicht. We hadden gisteren toch allebei met de planfout van de droge fonteinshow zoiets van: 'oh, sluiten we dan zo toch ineens onze vakantie af', Maar dit voelt dan toch beter!
Roosijsje
Na zonsondergang wandelen we nog wat schattige straatjes door, scoren een magneetje en een softijsje voor Sam en dan vervolgens nog mijn duurste ijsje ooit bij Amorino. Deze zaak hebben we al een paar keer gezien in Spanje en is vooral speciaal vanwege de ijsjes die maken ze in rozenvorm, wel tof! -- €17,60 voor een ijsje en een milkshake 😳, maar hee: soms moet je dingen gewoon even proberen, omdat het kan!
On route
Tot slot een meevallertje met het afrekenen van de parkeerplaats. Je verwacht: Carcassonne, super toeristisch (dat was het ook écht!), zal wel weet ik veel €2,50/€3,00 per uur zijn. Immers: attractie, daar kun je dik geld mee verdienen. Maar nee hoor: drie uurtjes gestaan; €4,00. Daar kun je in Valencia centrum 1 uur voor staan haha.
Op naar ons Ibis hotel voor de nacht langs de weg bij Toulouse. Simpel, niet te duur, langs de snelweg en ontbijt inbegrepen. Sams bed komt uit de muur omlaag, maar ik ben allang blij dat we er gewoon zijn. We hebben een bed, een heerlijke douche en een kort nachtje in het vooruitzicht. Morgen wordt een lange dag met de laatste 11 uur rijden en dan...
...lekker in ons eigen bedje slapen!
De volgende blog is alweer de laatste in de serie Spanje, helaas!
