We zijn hier nu een week, onvoorstelbaar wat we al gezien en gedaan hebben. Daarom is het dan ook lekker dat we hier in Jaipur nu even een paar uurtjes voor onszelf hebben. Buiten het fantastische land, waar we natuurlijk alles van willen weten, hebben we namelijk ook wel wat rust nodig. Gelukkig zitten daarvoor genoeg mogelijkheden de komende dagen en we doen dan ook lekker rustig aan. Inmiddels heb ik het vloeibare poep-stadium bereikt en je wilt dan ook absoluut niet in de buurt zijn als ik naar de wc ga. De afgelopen dagen was het allemaal nog redelijk vast en plonsend, maar het werd al langzaam wat minder vast. Vanmorgen voor we vertrokken naar Agra was het prijs, maar gelukkig zonder al te hevige buikpijnen. Het ruikt naar een combinatie van specerijen, de lucht op straat en dood. Dat gecombineerd is dan ook een dodelijke mix. Desondanks gaat het verder met de gezondheid erg goed, we drinken veel water en cola om in de hitte wat energie op te doen (cola light is te duur). Verder eten we heel spicy, wat ook vast zorgt voor een effect op de darmpjes.
Yoga
Eergisterochtend zijn we bovenop het dak van het Jaipur Inn-hotel een yogales gaan volgen. Normaal doe ik natuurlijk yoga en omdat India het land van de yoga is en ik er eigenlijk niet 4 weken zonder wil, was het fijn dat RV ons die mogelijkheid bood. Winnie en Bas willen het allebei ook proberen en dus staan we in alle vroegheid, rond 06:00 's ochtends met drie klaar voor de yoga. Een zeer relaxte mannelijke yoga-instructeur laat ons matjes klaar leggen en in kleermakerszit zitten. Tot zover komt het me nog bekend voor :) .
Gedurende het uur dat de les duurt doen we verschillende oefeningen en herhalingen. Natuurliljk komen een aantal dingen me goed bekend voor, zoals de cobra, de neerwaartskijkende hond en de open hoek houding. We doen echter niet de zonnegroet. Wellicht dat dat ook te maken heeft met het feit dat er naast ons ook nog andere mensen zijn die voor het eerst yoga doen. Yoga bij Anja gaat meer in een flow door, maar desondanks voel ik me fantastisch na de les. Na al de geweldige bijzondere indrukken die ik de afgelopen week van India gekregen heb, zat ik best wel een beetje vol en had ik even wat tijd nodig om weer terug te aarden. Yoga werkt daar normaal altijd perfect voor en ik heb dan ook na de les even tijd nodig om dit keer weer te aarden op de normale grond. Een bijzondere ervaring die echt wel geholpen heeft. Bas vindt het ook een zeer bijzondere ervaring, maar kan nog even niet benoemen wat het met hem gedaan heeft. Beiden hebben best wel spierpijn van de bewegingen; haha yoga mag dan relaxed lijken, het is behoorlijk inspannend.
Bezienswaardigheden in Jaipur
Na een ontbijtje in Jaipur Inn gaan we terug naar ons eigen hotel om op pad te gaan. We bezoeken het paleis van de Winden, wat eigenlijk niet meer is dan een hoog gebouwde muur, waarin de vrouwen vroeger plaats konden nemen achter een raam (van een kant te zien) om naar de parades in de stad te kijken. Verderop bezoeken we 'Jal Mahal', een paleis dat midden in het water als eiland gebouwd werd en waarvan de fundering onder water staat. In het paleis groeien bomen op de binnenplaats wat een heel bijzonder zicht geeft. Vervolgens gaan we door naar 'Amber fort', een fort wat door de vroegere maharadja's generaties lang gebruikt werd als kasteel, maar niet meer gebruikt wordt, omdat de stad te groot werd en omdat het op een berg lag, was dat niet handig met watervoorziening. Daardoor is Jaipur ontstaan en het City Palace, waar we gisteren waren, is nu in gebruik genomen als paleis.
In het kasteel heb je 4 verschillende binnenplaatsen in de open lucht, welke allemaal gebruikt worden voor bijeenkomsten en ontvangsten. Elk voor een ander deel van het volk. Het fort ligt op een berg en geeft dus een mooi uitzicht over de vallei. Je kunt hier ook op de rug van een olifant naar boven, maar wij nemen gewoon de trap omhoog. Je kunt je misschien voorstellen dat met de temperatuur van krap 40 graden en deze luchtvochtigheid, je niet zo gemakkelijk 'even' naar boven rent.
Het lukt ons echter prima om met een gestaag tempo op de 4e ontvangst aan te komen. Vandaaruit gaan we door naar ontvangstruimte 3 en 2; waar een waar spiegelpaleis gemaakt is met allerlei zilveren stukjes geplakt op plafond en muren. Het idee daarvan was dat als de vrouwen daar 's avonds lagen, je met 1 lichtje, gelijk heel veel weerkaatsing had; waardoor het plafond er als een sterrenhemel uit zag. RV demonstreert aan de hand van mijn iPhone lichtje hoe dat werkt. Daarnaast wordt het een stuk lichter bij nacht, wederom door de vele weerkaatsingen. In de laatste ontvangstruimte zijn vanaf het midden 12 deuren die elk leidden naar het verblijf van 1 van de vrouwen van de maharadja. Hij zelf had 1 grote kamer, waarvanuit ook nog 12 gangen los van elkaar naar de ruimtes van 1 van de vrouwen leidde. Zo kon de maharadja op bezoek bij een vrouw, zonder dat ze dat van elkaar wisten. Even checken bij RV blijkt dat meerdere vrouwen hebben inmiddels niet meer toegestaan is in de hedendaagse hindoe-cultuur.
Forten
Na het Amber fort bezoeken we nog 2 andere forten in de buurt: Jaibargh fort & Nahalgarh fort. Zelf ben ik niet zo'n fan van forten, maar er ligt een geocache in de buurt en we beslissen samen dat we toch mee gaan. In eerstgenoemd fort staat het grootste nog bestaande kanon van de wereld. Dit kanon hebben ze slechts 1x afgevuurd en toen verloren alle vrouwen in de stad hun baby. Met die reden hebben ze het kanon daarna nooit meer afgevuurd. Even verderop zoeken we de cache, die we helaas niet kunnen vinden en fort Nahalgarh, wat verbannen is, omdat de toenmalige koning geen toestemming aan de goden gevraagd had om het te bouwen. Toen hij er ging wonen met zijn vrouwen, bleek het vervloekt en heeft hij er slechts 10 dagen gewoond voor hij vertrok, nadat zijn vrouwen al vertrokken waren.
Aan het eind van deze drie excursies lunchen we met zijn allen en heb ik voor het eerst een beetje last van mijn buik. Is nog niet gebeurd tot nu toe, dus ik mag me gelukkig prijzen. Ik geneer me echter wel een beetje als ik de, overigens niet zo nette, wc met een geurtje achter laat. We krijgen nog een kruidendemonstratie en nemen wat Indiase kruiden en thee mee voor thuis. We gaan terug naar het hotel en daar ben ik eigenlijk heel blij mee. Ik moet echt even rusten om al deze indrukken een plaatsje te geven in mijn hoofd en daarvoor is het zwembad ideaal. Het eerste zwembad in een hotel tot nu toe en we nemen samen met Winnie een lekkere duik. Dat is een superfijne opfrisser in het zweterige buitenweer. We dobberen lekker rond en kletsen wat af, voordat we 's avonds naar restaurant 'Indiana' gaan: een restaurant waar niet alleen het eten goed is, maar ook de entourage. Een sfeervol knus restaurantje met een groepje Indiase danseressen en muziekspelers. Ze maken er een echte show van en ik kijk mijn ogen uit als ik zie hoeveel potten deze vrouw op haar hoofd kan dragen en haar hoofd stil kan houden tijdens het dansen zodat de potten blijven staan. :| :O Wow! Ik mag zelfs even meedoen, de potten op haar hoofd erbij zetten en mee dansen. Hihi, een beetje opgelaten voel ik me wel, maar wel speciaal.
Even later komt mijn 'Grilled mutton', mijn gegrilde geitenvlees wat echt HEERLIJK was. Lekker mals vlees en niet al te pittig. Bas eet chicken tandoori garlic, waar hij heeeeeul blij van wordt. Het is weer veel te gezellig als we toch rond 22:30 een tuktuk naar het hotel terug nemen. Morgen wordt het vroeg namelijk, want we gaan samen met de eigenaar van de Jaipur-Inn een hele bergtrip maken wandelend, naar het Nahalgarh fort om de sunrise te zien.
De berg op
Rond 03:40 gaat de wekker en dat is toch wel heel even AU-AU-AU-AU-AU. Iets meer slaap was fijn geweest. Een klets water door je gezicht doet wonderen en we staan met ons 3 dan ook ruim op tijd klaar om de berg op te gaan. Er blijken nog wat meer mensen mee te gaan en wij denken nog dat het toeristen zijn. We lopen het bergpaadje op wat steeds een beetje steiler wordt en zigzaggend naar boven toe gaat. We gaan redelijk snel en halen de andere Indiase mensen al snel in. We wachten iets verderop op elkaar en dan blijkt dat dit een wandelgroep is die iedere zondag een berg beklimt. Het zijn allemaal wat beter opgeleide mensen uit Jaipur; van architect tot schrijver. Dit groepje heeft zich door de jaren heen ontwikkeld tot een groep van maximaal 60 mensen, waarvan steeds andere mensen mee gaan.
We raken met ze aan de praat en weer zo enorm lieve mensen die graag over hun land willen vertellen, maar ook geinteresseerd zijn in ons. Er is geen sunrise te zien vanwege de bewolking, maar dat maakt echt helemaal niets uit. Ten eerste was de klim van 50 verdiepingen super tof om te doen en het uitzicht over Jaipur prachtig. Nog belangrijker echter is het feit dat wij onderdeel mogen zijn van dit speciale sociale vriendschapsmoment van deze mensen. Wauw! Dit voelt zo bijzonder, zo indrukwekkend. Zij vinden het net zo bijzonder, want het blijkt dat dit nog nooit zo op deze manier plaats gevonden heeft.
Meestal gaat de hoteleigenaar maar alleen op pad met toeristen vanwege het risico en ook lang niet zo'n lange tocht als we nu doen. We lopen het hele fort rond over de muurtjes en maken allerlei groepsfoto's op de muur en met onze voeten. Deze mensen worden ook net kindjes van enthousiasme weer met het maken van de foto's. Dan gaan we leeftijden raden en Winnie en ik blijken bijzonder goed te zijn in het raden. De meesten zijn tussen de 40 en de 45 jaar oud. We hebben de grootste lol en Bas en ik kijken elkaar af en toe even gelukkig aan! Wauw, wat tof!
Samen ontbijten
Terug beneden aangekomen worden we getrakteerd op een ontbijtje op straat. We moeten natuurlijk even opletten wat we kunnen eten maar dat hebben zij zelf ook al bedacht. We krijgen van alles aangeboden en we voelen ons even bezwaard over hoe we dat dan aan moeten nemen en of we dat wel kunnen doen. Ze dringen echter lief aan en dus proberen we toch wel wat heerlijke dingetjes. Inmiddels kennen we ook al best wat dingen, gezien RV ons kennis laat maken met allerlei plaatselijke en landelijke specerijen en dat is best leuk om te herkennen. We nemen wat Jallibi mee (een soort deeg dat je frituurt en dan in de kokende rietsuiker doet, waarna de suiker in het deeg trekt en je een...
(Sorry, even afgeleid; Bas liet namelijk een scheet(je), die ruikt alsof we een begrafenis moeten organiseren)
.... krokant korstje hebt met aan de binnenkant vloeibare suiker. Het is een soort van oliebolsmaak. De botermelk (chaach) slaan we vanmorgen even over (stremsel van yoghurt, water, met zout, geroosterd komijnzaadpoeder), maar de masala chai hebben we al in ons hart gesloten. mmmmmmm.
We willen betalen voor het ontbijt en de jallibi die we meegenomen hebben voor RV, maar dat mag niet van de meneer die het betaalt. Hij vertelt ons dat het voor Indiase mensen voelt als een 'crime' om geld aan te nemen van anderen. Wij zijn namelijk zijn gasten en voor gasten zorg je. Hij vindt het een eer om even voor ons te mogen zorgen en wil dus absoluut niet dat we gaan betalen. Een beetje bedeesd stoppen we dus weer onze portemonnee terug. Even later nemen we afscheid van de Indiase mensen en worden teruggebracht naar het hotel, napratend over deze zeer bijzondere ervaring met de echte Indiase mensen; hoe ze echt zijn en hoe ze leven. En wat een fijne mensen zijn het.
Nu we zoveel Engels praten is dat overigens echt 'common' aan het worden. Met RV praten we de hele dag Engels, met deze mensen spraken we Engels. We denken bijna in het Engels, zoveel als we het gebruiken. Soms dus best raar om in je hoofd te moeten vertalen naar het Nederlands, omdat je het in het Engels bedacht hebt. We realiseren ons ook ineens dat het een crime wordt om over een maand uit te leggen hoe het was in India, omdat we zoveel zien en er zoveel gebeurt dat zó anders is dan in Nederland. Je kunt gewoon niet alles beschrijven. Sommige dingen raken langzaam gewend, zoals het bedelen op straat, het vlees met de vliegen, de afvalhopen. Maar van niets van dat alles kun je uitleggen in woorden hoe indrukwekkend dat is om te zien en te ervaren. De mensen die slapen op de grond, in de goot, op hun riksha, de vredelievendheid en de rust die de mensen uitstralen, de manier waarop het verkeer georganiseerd is. Dat moet je echt gewoon meemaken om te weten wat dat is.
Bollywood
Terug in het hotel doen we een rondje zwembad, waarna we 'even' richting onze kamer gaan. We zijn toch best moe van het vroege opstaan en de afgelopen dagen en doen een powernapje van een uurtje of 2. Daarna gaan we richting cinema, waar we een Bollywood-movie gaan bekijken. Alweer een bijzondere ervaring. Niet stilzittende mensen in een bioscoopzaal. Nee, als hun favo persoon voorbij komt wordt er gejuichd en gejoeld, er wordt ook hard gelachen en de soundtrack wordt hier niet alleen aan het eind van de film afgespeeld, maar komt gedurende de hele film voorbij. Er wordt gedanst, door zowel jongens als meiden en goed ook! Alles is erg theatraal opgezet; veel geluid, machogedrag, overdreven emoties, maar heel tof om te zien. Enig nadeel is dat de film in Hindi is en dus gaan we 'm zeker nog een keer thuis bekijken, met Engelse ondertiteling. Hahaha dan weten we in ieder geval zeker dat we de gezichtsuitdrukkingen en emoties goed begrepen hebben :) .
Koken in Jaipur
Na de film hebben we een heel speciaal programma! We zijn uitgenodigd voor een kookdemonstratie bij de vrouw van RV. In de week dat we nu met RV optrekken heeft hij al heel wat verteld over thuis en is hij naast een goede organisatorisch sterke en duidelijke tourleider ook erg open geweest. Daarom voelt het best speciaal dat we nu bij hem thuis mogen komen kijken, mee koken en mee eten. Hij woont in Jaipur en vandaar ook dat die mogelijkheid zich voordoet. We vinden het allemaal een beetje spannend, omdat we geen idee hebben wat we kunnen verwachten, en natuurlijk is het allemaal hartstikke leuk. De vrouw van RV is een bescheiden, lieve vrouw en zijn dochter van 3: Dutcheinny (waarschijnlijk spel ik het verkeerd) is een lieve enthousiaste meid. We bereiden samen een aantal lekkere pittige gerechten voor met aardappels, egg plant (aubergine), linzen en vooral heeeeul veel Indian spices. We mogen zelf ook helpen en tussendoor bekijken we het trouwalbum van hem en zijn vrouw. Wat opvalt is dat ze niet lachen op de foto's; wat ook zo hoort omdat het een ceremoniele bruiloft is en lachen wordt gezien als onvolwassen. Grappig, die culturele verschillen. En vooral nogmaals heel bijzonder dat we hier welkom zijn. Twee keer op 1 dag zo dichtbij de Indiase cultuur.
Ik moet wel zeggen dat dat wel de dingen zijn die ik heel bijzonder vindt en waar ik echt even van moet bijkomen. Je krijgt zoveel input. En ze zijn zooo aardig allemaal... Dan ineens valt de stroom uit, en zonder paniek komt er uit een kastje een elektrisch lampje tevoorschijn waar we even mee kunnen zien. Er blijkt een stroomstoring in de hele buurt te zijn en dus gaan we naar zijn dakterras (echt letterlijk op het platte dak), waar we de omgeving in het donker bekijken en even lekker op ons gemak chillen. Dit gebeurt niet vaak zegt RV, en wat ik vooral heel chill vindt is dat ze zich totaal niet druk lijken te maken. Dit kan gewoon gebeuren en tja, dan ga je gewoon even op een andere manier verder. ... In Nederland zouden we allang geklaagd hebben of gebaald hebben, maar hier ga je gewoon even iets anders doen tot het weer werkt :) .
Een minuutje of 20/30 later gaan we weer naar beneden om rond 21:30 verder te gaan met koken. We maken zelf 'naan', een bekend broodproduct dat als vervanging van mes en vork dient om je eten mee op te rapen van je bord en kunnen dan aanvallen! Het eten is behoorlijk spicy, maar daardoor proef je wel enorm veel smaken die in deze gerechten naar voren komen. Na deze vakantie krijgen we de recepten thuis gestuurd, zodat we ook daar aan de slag kunnen met onze nieuw gekochte kruiden. De basis van de meeste recepten is geroosterde komijn, chili peper, koriander, zout en iets geels wat we even niet thuis kunnen brengen. Het is een gezellige bijzondere avond aan tafel, waar ik nog best wel even aan terug denk die avond. Wat is het toch speciaal om hier te mogen zijn. Na een uitgebreide bedanksessie vertrekken we met de tuktuk richting hotel terug. De chauffeur is even lost, maar uiteindelijk komt alles weer goed met een telefoontje naar RV. We prijzen ons met zo'n tourguide. We kruipen ons hemelbed in voor een lange nacht van bijna 8 uurtjes, zodat we naar Agra kunnen reizen.
Doorreis naar Agra
Die ochtend reizen we gezamenlijk naar Agra, waar we onderweg nog een paar stops maken tijdens onze 5,5 uur durende reis. Dat is bij de 'monkey temple'; waar de apen de regels bepalen en het gebied over genomen hebben. Gezien de religieuze periode die nu aangebroken is, zwemmen mensen in het heilige water onder een van de tempels. We genieten van het uitzicht, maar moeten vooral uitkijken voor alle jongens die met ons op de foto willen. Dat begint leuk, maar sommigen kunnen behoorlijk dwingend worden en daarom ook dat we na een aantal foto's de rest negeren en terug naar beneden gaan. Bas treedt op als 'echtgenoot' voor Winnie en mij: 'Is she your sister?!' 'Is she your wife?!', waardoor ze gelukkig al snel aftaaien. Verderop bezoeken we het grootste stepwell (trappenwaterput) van de wereld, waarin water verzameld werd voor in het droge seizoen. Het is een prachtige diepe well en we vinden het dan ook erg bijzonder dat de kennis hierover in die tijd al aanwezig was.
Daarna gaan we naar Fatehpur Siki, waar we een UNESCO werelderfgoed paleis bezoeken van koning Akbar. De laatste excursie vind ik zelf niet zo boeiend, maar wat wel boeiend is, is de pilaar waarboven gediscussieerd werd. Deze pilaar is gemaakt van alle vormen van architectstijlen van de verschillende geloven/religies, waardoor het allemaal samen komt in 1 pilaar. Mooi om zoveel geaccepteerde geloven samen te zien. We zijn een beetje moe van de lange reis, maar kunnen niet om de indruk heen die de voorsteden van Agra maken. Het is duidelijk dat de mensen hier echt weinig geld hebben. De weg bestaat uit steentjes waar we overheen hobbelen en huizen bestaan vaak uit niet meer dan een stel stenen naast elkaar. En afval, heel veel afval. Overal afval.
Bas en ik hebben het er over dat je eigenlijk een recyclingssysteem zou moeten ontwikkelen, waarmee de Indiase mensen geld kunnen verdienen om plastic in te zamelen, want nu zijn de stapels al een halve meter hoog, maar dat gaat alleen maar meer worden met zo'n overbevolkt land. En plastic vergaat niet, dus zitten deze mensen dan niet gewoon over 100 jaar in hun eigen afval...? Dat ziet er best zorgelijkj uit.
We rijden in een enorme kuil, maar gelukkig red onze chauffeur zich zonder moeite en even verderop moet een fietstaxibestuurder van zijn fiets af stappen in een diepe plas, omdat hij er met zijn taxi en gasten niet doorheen komt. Nog even verderop zien we ons eerste ongeluk in India op een rotonde en iemand die zijn lamp kwijt geraakt is. India is echt ZO'n divers en indrukwekkend land. We blijven maar input krijgen. Ben je net een beetje gewend aan het slapen van de mensen op de weg en de chaos in het verkeer, wordt het toch weer net anders waardoor je verrast blijft. We hebben al zoveel gesprekken gehad over wat dit land nu eigenlijk met ons doet en wat er eigenlijk precies gebeurt.
Een uitdaging om dat onder woorden of in foto's te kunnen laten zien. We zijn ook een beetje vol en zijn dan ook blij dat we het hotel in mogen. Dit hotel is van buiten iets luxer, maar voelt een beetje als vergane glorie, onder andere door vieze lakens. Gelukkig wordt dat snel opgelost door RV waardoor we nu enorm schone sheets hebben. Vanaf dit hotel zullen we dinsdagochtend bij zonsopkomst naar de Taj Mahal gaan: een van de 7 wereldwonderen. We zijn reuze benieuwd! Vertrek is om 05:10, dus we gaan op tijd slapen vanavond om toch wat energie over te houden voor morgen. Slaaptijd dus! Hope you will all sleep well! xxx
