En we zijn in een andere wereld beland...
Waren we vanmorgen nog in het drukke, chaotische, 12 miljoen inwoners tellende Bangkok, inmiddels heb ik in 4 uur een compleet andere wereld voor ogen. Ik zit in een hotel, aan een rivier, met krekeltjes, op een handgemaakt houten bankje, een palmboom links naast me, live muziek verderop op een piertje, jungle tegenover. En lekker rustig typ ik in die setting nu mijn blogje.
lk zit in een ander hotel dan de rest vannacht, maar het is hier prima vertoeven. De WiFi is hier ruk, dus geen idee of ik deze blog vanavond nog geplaatst krijg, maar anders komt het later wel.
Vandaag was een heftige dag. Om te beginnen natuurlijk omdat hij begon om 05:15... alweer. Dat was voor de goede rekenaar die mijn vorige blog gelezen heeft, dus 4,5 uur slaap. Bijzonder, want deze vakantie heb ik nog geen enkele nacht meer dan 6 uur gemaakt. En dat was dan ook wel eind van de deze dag te merken toen mijn oogleden wat zwaar aanvoelden.
We reizen na het ontbijt met koffers en al naar Maeklong, een plaats waar de markt (ja, die met van die bijzondere luchtjes) letterlijk over het spoor heen ligt. 3x per dag komt er een trein langs, waarna die mensen in 10 seconden hun kraam opgeruimd krijgen, zodat de trein er langs kan. Quotes voor de blog zijn inmiddels gebruikelijk en dus quote ik Steven (heeft een patent op goede quotes) "In Nederland hebben we bladeren en sneeuw op de rails en heel de NS is ontregeld. Hier in Thailand ligt er een hele markt op de rails, maar niemand die zich daar druk over maakt". De typische lucht waar ik eerder al over schreef, is ook hier weer penetrant aanwezig. Ik begin te denken dat ze hier daarom zo spicy eten: dan proeven ze die lucht niet... :| ;)
Met onze iPhones kunnen we tegenwoordig al filmpjes opnemen, foto's maken, betalen e.d., maar geur opnemen gaat nog niet. Anders zou ik jullie graag eens laten ervaren wat het is om door die lucht heen te lopen. Niet gek ook, want er ligt stinkfruit, dierenmagen, levers, nieren, darmen. Het lijkt wel een soort Expeditie Robinson aan eetproeven. Honger heb ik hier in Thailand nog niet gehad, dus ook hier loop ik voorbij zonder iets te kopen. De kat zit lekker tussen de eieren en de hond zit met zijn tong in de bak met inktvissen die nog leven. En springt er een vis uit? Dan is het een kwestie van achter de vis aan, oppakken en terug in de emmer. Springt ie er nog een keer uit? Dan gaat ie op de snijplank, binnen 3 seconden in mootjes. Nick heeft er een zeer bijzonder filmpje van gemaakt wat ik toegevoegd heb onder het kopje 'Pics - Thailand'.
Na de markt gaan we per bus verder naar Kanchanaburi voor een dagje cultuur over de Death railway, te beginnen bij het River kwai museum, waar ik alles lees en in me opneem. Onbeschrijflijk. Dat ga ik daarom ook niet teveel doen. De mooiste quote die ik gelezen heb is van Major A.E. Saters in juni 1943: "Never have I dreamt that I would see the day when human life would be held so cheaply".
Het museum maakt een diepe indruk op mij. Ik lees alles en pfffff wat heftig. Voor diegenen onder ons die niet weten wat de bridge on the River kwai is, ofwel onderdeel van de 'Death railway': dit is een spoorlijn van 415 km die gebouwd is tijdens de bezetting van Japan in de periode van de overheersing (ongeveer dezelfde periode als de 2e wereldoorlog).
Krijgsgevangen en enorm veel Aziaten hebben verplicht aan deze spoorlijn moeten bouwen met temperaturen van boven de 40 graden, diarree, malariamuggen en andere gevaren. Men had het tijdspad geraamd op 5 jaar, maar de spoorlijn is gebouwd in 17 maanden. In die periode stierven 75 mensen per dag. Om de meter ligt een biels en elke biels staat voor 500 mensen die overleden zijn tijdens het werken aan deze Birma-spoorlijn of 'Railway of death', zoals hij genoemd werd (reken dus maar uit 415000 x 500 doden). Zeer indrukwekkend en eigenlijk hadden we te weinig tijd om het helemaal te bekijken. Hier ga ik zeker nog eens wat meer over opzoeken. Na het museum splitsen we op tussen degenen die naar de Hellfire pass gaan of naar het hotel (ik wil uiteraard ondanks mijn slaapgebrek niets missen... )
Dus gaan we richting het kerkhof en stappen we vervolgens in een bus om te gaan lunchen bij een lokaal restaurantje. We worden wederom prima ontvangen en genieten lekker van het eten! Vervolgens bezoeken we de Hellfire pass, een zeer smalle uitgehakte kloof van 17 meter, die uitgehakt is en met dynamiet verder uitgediept is.
Deze werd zo genoemd, omdat bij kampvuur in de avond de silhouetten van de mensen leken op de hel. Hier stierven in de 12 weken dat er gewerkt werd aan dit stuk 75 mensen per dag. Het is een kort bezoekje, waar onze Thaise gids Nouhi, Nouwi, Noewi, Nui, Nuwi, Noui (hoe zou je haar bijnaam schrijven?!)) ons weer met een sneltreinvaart meeneemt, want we gaan met de trein een stuk rijden over de spoorlijn zelf. Ook al zo'n bijzondere ervaring.
Ik begin langzaam overprikkeld te raken van al deze indrukken en zeker na 4,5 uur slaap is het bewegen van de trein genoeg om mijn oogleden te laten zakken. Net als ik denk 'nu kan 't wel even' blijken we op het highlight van het treinstuk te zijn. Een mooie afgrond, waarlangs de treinbaan loopt en beneden de prachtige River kwai. We zijn weer even sprakeloos van zoveel moois en zoveel lugubers bij elkaar. Uitgestapt uit de trein probeer ik af te dingen op 2 pringles busjes (moet wat zout hebben met die zeebenen ?) die 60 baht lijken te kosten (das bijna een diner in Thailand). Ik vind dat ik heel gul 40 baht bied, maar ofwel afdingen is niet mijn ding of deze man is gewoon een afzetter. Ik ga dus zonder zout verder, want principes zijn principes ;-)
Verderop gaan we dan naar het echte hoogtepunt van de dag: de Bridge on the River Kwai. Ja, die ene uit de film. Als ik alle toeristen weg denk en wat meer tijd zou hebben, zou ik me wat beter kunnen inleven hoe het geweest moet zijn voor die mensen toen, maar het is jammer dat we er maar zo kort kunnen zijn. Het is eigenlijk te speciaal om zo snel te doen, maarja de dag zit dan ook wel zo vol met gave dingen. Zijn we hier echt pas 3 dagen?! En als klapper op de vuurpijl komt de trein gewoon over de spoorbaan over de bridge. Dat heb ik gefilmd. Een oude verroeste trein, gewoon serieus over de brug, iedereen opzij, net zoals het vroeger gegaan moet zijn. We zijn zwaar onder de indruk.
Dan richting hotel wat traditioneel Thais met hout ingericht is en heel schattig is opgezet met kleine complexjes langs het zwembad, en verrassend genoeg: alleeeeen maar Nederlanders :| Zit je een keer 16 uur van Nederland verwijderd, heb je nog alleen maar Nederlanders om je heen. Dat is 't toch ook niet helemaal. Gelukkig verblijven we hier maar 1 nacht (hoewel het met de luxe wel goed zit!!!). Ik zit dus zogezegd vandaag slechts met 1 ander gezin in dit hotel (Geert, Liesbeth, Steven en Ellen) en de rest van onze reisgenootjes verblijft in een ander hotel.
Eventjes omschakelen, maar dat gaat vrij snel. Bij het hotel aangekomen ben ik uiteraard even mijn hoteltickets kwijt, want niemand had gezegd dat ik die bij de hand moest houden, maar gelukkig vond ik ze onderin mijn handbagage, want ik had ze immers wel goed opgeborgen. Ik ga lekker zelf een duik nemen in 't zwembad, schuif aan in het restaurant waar we uiteindelijk met zijn 5en eten en sluit het diner af met een vers opengesneden kokosnoot gevuld met chocolate chip cookie-ijs en vanilleijs. Uiteraard is dat een genot voor het oog, maar zeker voor de mond. Genieeeesssen!
Daarna scheiden onze wegen en inmiddels zit ik dus aan het water deze blog te typen. Heerlijk rustig voor mezelf. Fijn om hier te zijn. Vandaag het idee dat ik een nieuwe vakantie begonnen ben door het contrast met Bangkok. Het heeft allebei wel wat: de drukte van de stad, maar ook de rust van de krekels hier.
En saillant detail: vanavond deel ik mijn bed met mijn DATE, onee, ik bedoel natuurlijk DEET :) . We zijn inmiddels in malaria/dengue (en al die ziektebeelden)gebied, dus ik ben druk aan het smeren geslagen. Voorlopig blijft het kingsize bed dus alleen nog groot genoeg voor mij en mijn ego. We delen het bed samen :)
Morgen wederom wekkerdag: ontbijt om 07:00 (voor jullie 02:00) en vertrek om 07:30. Een massage zit er dus niet meer in vanavond, maar ach; er is nog zooooooveel te doen. Wel blij dat ik morgen weer herenigd wordt met de rest van de groep, want die mis ik wel een beetje.
De foto's volgen als ik weer normale WiFi heb, want met 25 MB voor €30 (haha op 3G-gebied is Thailand niet echt goedkoop, maar je moet wat als je je blog-lezers op de hoogte wilt houden) kom je niet ver!
Tot snel weer lezers en bedankt voor al jullie leuke reacties op mijn blog. Leuk, die complimenten en goede wensen. Dat doet me goed en motiveert om wederom een blogje te schrijven. Ik vind het zelf ook super leuk on te doen! Voor mij een manier om de dag ook met iemand door te spreken. Immers, dat is zo lastig om te doen met DEET, ego of iPad die het andere kussen gebruiken! ? Misschien haal ik vanavond de 8 uur slaap wel, als ik niet heel de omgeving nog verder wil verkennen of genieten van het feit dat ik hier ben (alles bewust meemaken) ?
Sweet dreams en tot snel!
