Twee dagen geleden alweer dat we aankwamen in ons vakantiestulpje in Jaegerspris, Denemarken. Intussen ook alweer heel wat avonturen verder: van een slippend iets in de auto (o jee again ?!) tot op zijn kop-drinkhoudingen van Sam. Van een in 5 minuten koude douche tot 10 kg zonder succes in de draagzak. Van monumentale bomen van 450 jaar oud tot een wilde tocht door heuvels en dalen, stronken en riet inclusief kinderwagen én Sam. Die laatste was in de categorie: slechtste beslissing ever! Desondanks genieten we hier met volle teugen. Have fun reading.
Zaterdag 28 augustus vertrekken we uit Brande. Het plan is om een tussenstop te maken in Odense, voor we doorrijden naar Jaegerspris. Het schijnt een leuke stad te zijn, dus laten we dat eens onderzoeken. Het weer werkt nog niet echt mee, maar heel slecht is het ook niet, dus het wordt vast leuk. Eenmaal 10 km op de weg horen we iets slippen in de auto. 'Wat was dat nou?!' Zeg ik, toch wat twijfelachtiger sinds de vorige ANWB-ervaring. 'Dat was de radio', zegt Bas. Ik weet vrij zeker dat het de radio niet is. Iets later horen we het weer. Een slippend geluid, alsof er iets aanloopt. En ineens is het ook weer weg. Gezien onze historie met de auto deze vakantie (lees: 2 blogs geleden leek Legoland niet door te gaan wegens 'Motorstoring. Voer reparatie uit') zijn we nu best voorzichtig. Eenmaal op een parkeerplaats alle mogelijke acties uitgevoerd om te testen waar het geluid vandaan komt: keihard gas geven (we lijken wel van die aso's op een parkeerplaats). Enfin, geluid nergens meer te bekennen; geen gevaarlijke lampjes die branden. Op pad maar weer.
Odense
Onze eerste stop leidt ons naar een perfecte parkeerplaats onder het centrum van Odense. Een super oplossing, want alle parkeergarages zijn hier met elkaar verbonden en je kunt dus overal in het centrum naar beneden om langs een net pad uiteindelijk bij je auto uit te komen. Uiteraard pakken wij weer per ongeluk de hoteluitgang, maar goed. We lopen een lekker rondje in het centrum, vinden uiteraard nog een geocache en pakken bij 'Nelle's coffee & wine' in de ochtend maar geen 'wine', maar natuuuurlijk wel een cappuccino'tje met cheesecake. En niet te vergeten maken we gebruik van de schoonmaakfaciliteiten voor Sam en gaat er weer een fles reuzegoed in na de boterhamstukjes (om over de houding van drinken maar niet te spreken....)
Na een lekkere wandeling door het 'Munke Mose'-park waar een aantal studenten superfanatiek een dansje voor ons uitvoeren (of misschien wel voor elke willekeurige passant) lopen we weer terug door het overigens sfeervolle centrum. Trouwens ook de geboortestad van schrijver 'Hans Christian Andersen'; wie kent 'm nog? We treffen nog een demonstratie waar we geen reet van snappen, maar na Google Translate lijkt het op iets van 'grondwet' in combinatie met 'COVID-19 '. We lopen snel door, voor iemand ons te pakken kan krijgen voor een Deens foldertje met onbegrijpelijke Deense uitleg.
We rijden door en stoppen nog even op de Storebaeltsbroen (de brug tussen Funen en Sjaelland) voor een wat gezondere lunch en een foto:
Waarna we uiteindelijk aankomen bij ons nette huisje. Ziet er prima uit, van alle gemakken voorzien. Beetje jammer dat de foto's niet lieten zien dat de wc en badkamer in een apart gebouwtje buiten zijn (en je dus in je blote kont in de nacht via buiten naar de wc moet ;-)), alsmede de derde kamer wat het een 6-persoonshuisje maakt. Sams campingbedje wordt met moeite in de stapelbedkamer gepropt en na wat wringen kan zelfs de deur nog 'soort-van' dicht (iets met: dan hebben wij ook nog iets aan onze avond 😉). We hebben wél voorraadbakjes in 1000 varianten, dus als we willen hamsteren kan dat, maar ja zonder voorraad ook geen voorraadbakjes nodig.
Sam is al vrij snel op zijn gemak in de bank, zolang die zijn natje en droogje maar heeft is ie vrij gauw tevreden; lijkt zijn ouders wel 😉. Hij kan zo in de 'Baby-mais-reclame:'
Nadat we goed en wel geïnstalleerd zijn en alle zooi een plekje hebben gegeven (in de categorie: bom ontploft) gaan we even boodschappen doen. Niet teveel, want we hopen de helft minder zooi mee terug te nemen, aangezien de auto op de heenweg al bijna niet meer dicht kon haha.
Jaegerspris en Formule 1 gaan wel samen
Zondag start de dag met een 'mindere douche-ervaring voor Bas'. Die is erg gehecht aan zijn warme douche in de ochtend en je raadt het al: 3 minuten warm en dan koud! Tenzij het land 'India' heet wordt ie daar niet heel blij van. Nadat ik 10 minuten later na 20 seconden al koud water heb, besluit ik mijn douche uit te stellen tot de avond. Deze zondag willen we even rustig aan doen (vanmiddag moet er immers Formule 1 gestreamd worden) en dus hebben we het plan om een korte wandeling in de omgeving te maken. Die korte wandeling faalt uiteindelijk jammerlijk, want wordt 15 kilometer. Dat komt overigens mede doordat we na 5 kilometer teruglopen naar het huisje, omdat 10 kg Sam in de draagzak stiekem best wel gaat doorwegen voor mijn rugje en ik me de pleuris zweet, omdat Sam de hele tijd tegen m'n lijf best warm is haha. En dus halve route terug (waarom namen we deze korte weg niet op de heenweg?!), Sam in de kinderwagen en gáán maar weer! Desondanks wel een lekkere wandeling langs de lokale hoogtepuntjes van Jaegerspris (jahoor, die zijn er. Zie hieronder de foto's....)
We hebben prima weer en uiteindelijk zelfs nog op tijd terug voor de voorbeschouwing. Nou ja, uiteindelijk is praktisch de hele middag voorbeschouwing en hadden we de hele middag wel weg kunnen blijven, gezien de race nooit 'echt' begonnen is. Gezien de lange wandeling wilden we onszelf belonen met een zakje chips tijdens F1, maar ja de chips is op en F1 nog niet begonnen... dussss. En zo wordt het een relaxte lange middag op de bank.
Frederiksborg Slot
Voor maandag maken we wat grootsere plannen: in de ochtend gaan we eerst richting Frederiksborg Slot, waar we misschien nog wel meer genieten van de tuinen dan van het slot zelf; wat overigens ook echt wel prachtig is. Misschien is het vooral het onderhoud aan de tuinen wat zo ontzettend opvalt. We zien medewerkers die met een schaar de tuinen aan het bijknippen zijn en het moet gezegd worden: alles ziet er echt piekfijn uit. Sam chilt intussen lekker in de kinderwagen, het kan hem niet gek genoeg. Zelfs een beetje los staan is vandaag het hoogtepunt. Kijk hem eens trots staan.
In de Slotstuinen zien we een aantal suuuperdikke oude monumentale bomen van +- 450 jaar oud. Werkelijk indrukwekkend om te zien. In Nederland zien we dat toch niet zo heel veel, maar hier in Denemarken zit het bosbeheer duidelijk anders in elkaar.
Kronborg Slot
We rijden door naar Hensingør, waar we het Kronborg Slot willen bezoeken. We pakken nog bijna een parkeerboete mee in de tijd dat we naar de parkeerautomaat lopen, maar gelukkig spreken ze hier beter Engels dan in Duitsland en dus krijgen we uitgelegd dat we net een ticket aan het halen waren aan de aardige meneer. We lopen een rondje om het slot heen (dat is nog best een uitdaging met de kinderwagen over rotsen 😉) en genieten van het uitzicht op Zweden (4 kilometer hier vandaan, aan de overkant van het water). Hoewel dit een van de grote trekpleisters van Denemarken is volgens bezienswaardigheidswebsites vonden wij het Frederiksborg Slot toch wat indrukwekkender. Wellicht omdat je er hier zo dicht op staat, dat het lastig is er een mooie foto van te maken.
Na het bezoek aan het slot lopen we de stad nog even in en drinken wat bij Café Korn. Nooit gedacht dat je met een kind café 's anders gaat bekijken: je beoordeelt ze op basis van de verschoonmogelijkheden haha. Die waren hier wel prima!
We lopen even verderop naar een begraafplaats met heel wat prachtige historische bomen, waarna we bijna moeten rennen om op tijd terug te zijn bij de auto. En ja hoor, de meneer zit nog netjes op zijn bankje, maar is gelukkig nog niet bij onze auto geweest - want we zijn inmiddels 10 minuten te laat.
Store Dyrehave (bos)
Na deze lange dag met ruim 10 kilometer in de beentjes, besluiten we terug naar huis te gaan. Het is inmiddels al kwart over 5 en het is mooi geweest. Bas vraagt of ik nog een mooie plek onderweg wil zoeken. Kan hij die vraag nog terugnemen??? En ik vind een geocache uit juni 2001 (=heel oud in geocachetermen). Hij ligt midden in een bos, maar als het goed is kunnen we erheen rijden en moeten nog een klein stukje lopen..... (ik zeg alvast: dat gaat niet zo zijn). We rijden erheen, maar mogen aan de rand van het park er niet in rijden met motorvoertuigen (verrassend. 🤔🤐). Naar de cache is nog ongeveer 1,8 km lopen. Dit is het moment waarop we hadden moeten zeggen: we gaan het niet doen en dus rijden we naar een parkeerplaats aan de andere kant: kinderwagen er uit, Sam er uit en op pad. De heenweg gaat nog wel. Het is wel 23 minuten lopen naar het middelpunt van het park. Sam is er wel een beetje klaar mee al en heeft zin in zijn groentehapje. In het middelpunt wordt het vandaag dus een koud groentehapje, maar dat maakt meneer gelukkig geen reet uit; hoewel het er wel iets minder snel in gaat dan normaal.
En doorrr, we lopen verder richting de cache en komen over een harvesterpad bij de cache. Liep al niet zo lekker met de kinderwagen, maar ach: het is een all-terrein-wagen, dus zou moeten kunnen. Hoewel ik ook denk dat er een grens zit aan wat all-terrein is.....
Enfin, ik heb wel een alternatieve route gevonden, waarmee we niet dezelfde route terug hoeven als heen, zou zeker 5 minuten moeten schelen. Pad is op de kaart niet wit, maar gele stippellijntjes, maar kan vast toch?!
Het blijkt toch even zoeken naar dat pad, tussen de beukenbomen lijkt een soort van weg te zijn die we wel zouden kunnen volgen. Zie hier hint 2 dat we dit niet moeten doen. Voel je 'm al aankomen~?! 🤦♀️🤦♀️🤦♀️
En dus lopen we met kinderwagen en Sam over wortels stronken, beukenbladeren, beukennootjes, dode takken, heuvels. Het pad is nergens te bekken, maar 'het is nog maar 2x zover als wwe nu gelopen hebben, dus dat moet wel lukken toch?' 'Zullen we Sam anders even dragen, het wordt met de kinderwagen steeds zwaarder'. Inmiddels heeft Bas al twee teken van zijn lijf geslagen en tilt Sam uit de kinderwagen. Die rag ik door de bossen heen, over steeds onmogelijkere paden. Het zweet staat echt overal, maar we zouden nu écht praktisch bij het pad moeten zijn. Ik raus als een debiel door het schouderhoge gras heen en zit intussen vol met schrammen en blauwe plekken. Immers, waarom zou je met een lange broek door het bos heen gaan sjouwen. En die kinderwagen komt steeds maar weer stronken tegen en blokkeert dan natuurlijk weer, moet weer als een hefboom omhoog gewipt worden om er overheen t komen en zo nog 6x ditzelfde. Je zou zeggen dat je intussen wel door hebt dat het hem niet gaat worden, maar op de een of andere manier ben ik best wel volhardend..... en ik zou het vooral heel zonde vinden om alsnog die 2,5 km te moeten lopen + wat we nu al heen hebben gelopen. En dus gaan we door. Maar zien we daar verderop nou riet? En is er überhaupt nog iets wat door zou kunnen gaan voor pad? Mierenhopen hebben ze wel genoeg. Ik til de kinderwagen in zijn geheel maar op over bomen heen, want dat lijkt zelfs gemakkelijker te gaan. Bas zoekt intussen wandelstukken waar Sam veilig door kan en ik zie het niet meer. Ik zie gewoon niet meer waar ik heen zou moeten kunnen om bij het pad te komen. Ik weet ongeveer waar het zou moeten liggen, maar ik zie het niet. En dan: na 20 minuten zwoegen, besluiten we om terug naar het pad te gaan waar op we zaten. En dan maar 2,5 kilometer om te lopen. Dan maar nog een half uur lopen naar de auto, maar in ieder geval op een pad. Balend sleep ik de kinderwagen achterstevoren zo goed en zo kwaad als het gaat terug naar het pad (achterstevoren had ik eerder moeten bedenken...). Terug op het pad gaat Sam terug in de wagen. Hij vermaakt zich nog steeds verrassend goed, kleine held. Hij heeft nauwelijks last gehad van de hele tocht gelukkig. Wij zijn echter bekaf. En na 2,5 kilometer terug (waarbij we langs de plek lopen waar we uit hadden moeten komen (zie kaartje hieronder), zijn we er ook echt heel erg klaar mee.
Als ik het zo teruglees lijkt het allemaal echt wel heel erg mee te vallen, maar geloof me: het viel echt niet mee hahaha.
Terug naar het huisje dan maar. Je zou zeggen: mooi moment om echt niets meer te doen. Maar dannnn: zien we echt de mooiste zonsondergang die je maar kunt bedenken en we besluiten even naar het uiterste puntje van ons eiland te rijden (bij Kulhuse) om die mooi op de foto te zetten. Bas maakt een aantal echt geweldig mooie foto's en ik geniet in de auto met Sam van zijn fles (en het uitzicht ook hoor ;-)). Het is wel even goed geweest voor vandaag. Hop hop in de auto, nog even een boodschap doen voor het avondeten en in de bank ploffen. Wát een dag.
