Op dinsdag 19 september 2012, ruim 3,5 jaar geleden, liep ik voor het eerst het Radius College binnen, solliciterend naar een baan als docent Nederlands. De afdelingsmanager waarmee ik het gesprek had, was iets later en daarom ook dat ik even plaats mocht nemen in de kantine om te wachten. Uiteraard liep ik daar op z'n Ine's binnen; vrolijk, een tikkeltje gespannen voor het gesprek dat komen zou gaan. In de kantine zaten een stuk of acht mensen, met zijn allen aan één tafel; de tafel midden achter. Niets in mij vermoedde dat dit nooit wijzigt. Vier jaar later ben ik een stuk wijzer: er is niets veranderd.Maar op die mooie dinsdagmorgen wist ik daar nog niet van en liep nietsvermoedend naar de tafel met oudere mannen toe: "Mag ik misschien even bij jullie aanschuiven?" Ik wist niet wat me overkwam: acht monden vielen open en het duurde even voor iemand uit kon brengen: "Uh, ja....is ok?", alsof ik de meest vreemde vraag op aarde had gesteld of wel er nog nooit een vrouw aan hun tafel had gezeten. Mij leek het geen heel vreemde vraag; ik ben niet op mijn mondje gevallen en ach, als ik hier dan toch zou gaan werken kon ik maar beter gelijk wat mensen leren kennen!???En dus gaf ik acht handjes en stelde mij voor aan de mannen, die van team motorvoertuigentechniek bleken te zijn. We voerden een oppervlakkig gesprek over hoe ik hier verzeild geraakt was en zij vertelden over hun vak. Kort nadat ik aangeschoven was, gingen de gesprekken weer terug naar de onderwerpen van alledag: over bougies en weerstandjes☺️. Men was alweer vergeten welke vreemde gebeurtenis had plaats gevonden. Dank dat ik toen welkom was!Inmiddels zijn we bijna 4 jaar verder; ik geef geen Nederlands meer, maar heb het vak rekenen opgezet en doceer er rekenen. Ik kan daarnaast alle collega's die bij ons college werken (ruim 200) bij naam noemen en eigenlijk weet ik over bijna iedereen wel iets meer dan zijn naam en functie. Ik vind het een uitdaging om iedereen te kennen. Ik ga regelmatig de hort op met collega's van verschillende teams, zing in de Radius band met mijn maatjes, fiets volgende week mee in de Vogezen voor het Radius Cycling team, maar 1 ding is niet veranderd..... de tafelsetting in de kantine!?Als je nietsvermoedend de kantine binnenloopt, is het bijna onmogelijk om de verschillende teams niet te onderscheiden: links achterin zit team Engineering, Elektro, Werktuigbouwkunde. Midden-achter team Motorvoertuigen, secretariaat, OLC, T&L (als ze op locatie 350 zitten), rechts achter zit eigenlijk niemand; tenzij je even iets belangrijkst wilt bespreken. Oh en soms team Installatie, O&I, Conciërgerie (stiekem toch nog best veel mensen!). Rechtsvoor zit team ICT (die niet eens met allen aan één tafel passen) en linksvoor; jep! Dat is onze tafel: team TAAL en REKENEN (TRA); tevens het team op onze locatie met de meeste vrouwen. Techniek:Taal is toch een beetje gelijk aan de verhouding Man:Vrouw. En dat is dan weer hetzelfde als Veel:Weinig.
Op de rechterfoto zie je Benjamin, die ik i.v.m. copyright even moet noemen ;)
Nu dan het best bewaarde geheim: wat er besproken wordt aan onze overwegend dames-tafel; doorgaans zaken als slechtslapende kinderen?, gezond en lekker voedsel??, sporten?? en allerlei vrouwenprobleempjes???? (en natuurlijk een heleboel dingetjes die ik jullie alsnog niet ga verklappen ;) )
En natuurlijk staan er geen bordjes op de tafels met de naam van het team dat er aan mag zitten, maar toch is het een soort van ongeschreven regel dat iedereen aan zijn eigen tafel gaat zitten, en blijft zitten. Best bijzonder eigenlijk, maar ook logisch: immers; soort-zoekt-soort en met je directe collega's ga je het meest om en heb je vaak ook het meest te bespreken. Maar soms kan wat nieuwe input verfrissend zijn en wat nieuwe verhalen ook wel eens fijn om te horen. En zo komt het dus wel eens voor dat ik plaats neem aan tafel ICT, waar wat maatjes van mij in het team zitten. ?Langzaam is het al wel geaccepteerd, maar ik herinner me nog ludieke momenten, vreemde blikken en 'is jullie tafel niet verderop?-opmerkingen?', waarna ik door zowel ICT-collega's als TRA-collega's wel heeeeul vreemd aangekeken werd als ik daar ging zitten. "Verrader", werd er laatst nog door collega's Loes & Evelien gescandeerd!???? Natuurlijk altijd met een knipoog erna, want uiteindelijk is er niemand die het me kwalijk neemt hoor (tenzij ze het niet durfden te zeggen tot nu ;) )?
Ondanks de koffie- en lunchpauzes kunnen we af en toe best eens gek doen en eens bij elkaar aanschuiven, zoals bij het avondeten. Uiteindelijk vinden we allemaal onze weg wel weer om collega's te leren kennen. Daar wordt bij ons college gelukkig ruim voldoende mogelijkheid voor gegeven. Zoals 2 jaar geleden, toen ik Elton leerde kennen tijdens een mountainbike-uitje in één van de laatste schoolweken??, maar ook zoals bij onze maandelijkse Safé-borrel op vrijdagmiddag waar ik Fedde & Raf (en later Edwin) leerde kennen en we samen de Radius band begonnen??, of natuurlijk volgende week als we met een delegatie van 25 collega's afreizen naar Frankrijk om daar de bergen op de fiets te gaan bedwingen voor het goede doel KWF onder leiding van Guillaume & Gerard?. Dat schept een band en dat soort dingen maakt voor mij mijn werk leuker dan gewoon 'werken'. De extraatjes, de mensen, de gezelligheid, de saamhorigheid. Het geeft mij extra motivatie en energie, waardoor ik bijna altijd blij de kantine in kan lopen om eenieder vrolijk te groeten?; want ik zie iedereen, aan WELKE tafel ze dan ook mogen zitten!???
