Er zijn van die weekenden die je het liefst 2x zo langzaam af zou willen spelen. Omdat ze gewoon zo gaaf zijn, dat je ze nóg bewuster zou willen meemaken dan je mogelijk al doet. Zo'n weekend was dit voor mij! :D TOF TOF TOF TOF TOF . :D Bestaat er ook zoiets als een enthousiasmeaanval? Dat je gewoon even zó enthousiast bent over alle dingen die je doet dat je je daarin even compleet kan verliezen? :D Nou als ze daar pilletjes voor voorschrijven om dat te voorkomen, laat maar zitten. Ik zit nóg na te genieten :D
Het begon vrijdag al. Op vrijdag blijf ik vrijwillig langer op het werk. Na de vermoeiende week even lekker stoom afblazen met Ad, Fedde & Elton; repeteren voor de kerst. Zij heerlijk spelen. Ik heerlijk zingen. En hoe vermoeiend een week dan ook geweest mag zijn, zingen doet iets met me dat ik nog niet kan verklaren. Het geeft me een nieuw soort energie die ik niet met enige variant van koffie, redbull of ander pepmiddel op kan doen. (Ja! Het kan nog energieker ;) ) Energie alsof ik de wereld aan kan, ik m'n gevoel op een volledig andere manier ergens weg kan leggen. En het gaat nog steeds elke keer beter. Fijn ook om dat ook met zo'n stel toffe mensen te mogen doen, die ook nog zó goed kunnen spelen! Ik word er echt heel gelukkig van en zou er het liefst wel de hele avond nog er mee bezig zijn. :D Helaas denken de conciërges die het gebouw afsluiten daar anders over en al veel te snel is het weer tijd om de poort uit geschopt te worden!
En dan is het zaterdag... een dag die voor vele kinderen begint met een kriebelend gevoel in hun buik. Bij mij geeft het ook een bepaald gevoel in m'n buik, maar dan bedoel ik met name mijn buikspieren die door bootcamptrainer Jan uitgedaagd worden op zaterdagochtend. Na voor mijn gevoel 500 lunges (die ik nóg belachelijk pijnlijk voel in m'n bovenbenen & kont terwijl ik dit typ :| ) in de gure Sinterklaaswind is het dan eindelijk tijd voor de rest van dit traditieweekend. Ik houd van tradities; gewoontetjes die ik met mijn familie ontwikkeld heb door de jaren heen. Het is niet echt dat de dingen die we doen nou heel erg anders zijn dan bij anderen, het is meer welk belang wij er zelf aan zijn gaan hechten. We genieten gewoon van dingen tot in de kleinste details, waarderen wat we hebben en hoe speciaal dat eigenlijk is. En voor mij is dat heel veel waard. Samen eten, samen knuffelen, samen lachen, samen praten, samen dingen doen die we elk jaar doen; gewoon, omdat we dat al jaren doen. En daar ook jaren aan mooie herinneringen van hebben. Dit weekend straal ik omdat ik Sinterklaas vier met mama, Arie, Carmen, opa en oma (ja! twee toppers van in de 80!!) en zondag ga ik de kerstboom halen met papa & Simone. :D
Bij ons thuis wordt Sinterklaas traditiegetrouw uitgebreid gevierd. En dan bedoel ik UITGEBREID! Not kidding! Niemand gelooft meer in de Sint; het is al 15 jaar geleden dat Carmen haar geloof als laatste in de familie verloor, maar op de een of andere manier zijn we Sinterklaas altijd blijven vieren. Eerst wordt er traditiegetrouw gegourmet. Of eigenlijk gesteengrild, want de pannetjes zijn meer voor de show. Schmeckt gut!! En behalve de lucht van aioli die om ons allen heen hangt en de steengrillucht die je nog weken blijft ruiken in huis is het prima vol te houden! ;)
De middag vullen we met een gezellige wandeling langs 2 geocaches, waar opa zijn meerwaarde bewijst door gelijk een cache te vinden... 86 and still counting!!! :D
Maar uiteindelijk is het natuurlijk allemaal te doen om het avondprogramma. Vol spanning staren we al een tijdje naar de zakken met ingepakte cadeautjes en de surprises... :D ... En in 2015 lijkt het meer op een uit de hand gelopen cadeautjesfestijn dan ooit tevoren. Mama heeft 2 juten zakken in huis, maar de hoeveelheid cadeautjes overstijgt dat aantal ruimschoots. Vroeger kocht alleen mama de cadeaus, maar met 2 zelfverdienende dochters in huis is de hoeveelheid liefde die we naar elkaar kunnen uitdrukken met cadeaus ook gestegen.
Het draait allemaal om deze draaischijf.
Die bepaalt wie een cadeau mag pakken en degene voor wie het cadeau is draait weer aan de schijf. Waarschijnlijk alleen iets dat wij binnen ons gezin begrijpen, maarja daar zijn het immers tradities voor ;) Ik ben lief genoeg geweest, want ik krijg prachtig veel mooie cadeaus, waaronder een Senseo (éindelijk koffie bij mij thuis!), een keukenmachine (nog meer gezonde gerechten op komst), Strijkplank (mijn excuus dat ik mijn strijkijzer zonder plank niet kan gebruiken is bij deze door m'n neus geboord), Rumag boek (voor de ontspanning op het werk ;) ), EUR 100.000 (of tja, kraslot ;) ) en zo nog veel leuke dingetjes die je kunt zien op de foto hieronder.
Verwend en voldaan na een geweldig gezellige avond met mijn lieve familie val ik thuis heeeerlijk in slaap.... zzZZzz...
Om vervolgens wakker te worden alsof ik overreden ben door een traktor :| Echt elluk spiertje doet zeer van de training van gisteren... toch maar even niet hardlopen dan vanmorgen?! Als een oud wijf, maar met enthousiasme voor 10 stap ik vervolgens in de auto, want vandaag heb ik alweer zo'n leuk programma! Vandaag is het namelijk ná Sinterklaas... en dusssss: mag de kerstboom gezet worden!!! :D En ook dat is een jaarlijks terugkerend fenomeen. Samen met papa en Simone gaan we ieder jaar op Nordmann-jacht om de beste, breedste, groenste, volste, vers-ste, mooist getafelde Nordmann te vinden. Jaja, je spreekt hier met een stel kenners uiteraard.
Het roept wat herinneringen op aan vorig jaar. Vorig jaar waren we vrij laat van de partij met het halen van een kerstboom omdat ik 13 december pas verhuisde en in mijn nieuwe huis per sé (tja, je bent Ine of je bent Ine) een huge kerstboom wilde (ik citeer mezelf: "Het maakt me niet uit wanneer ik verhuis, maar er komt een kerstboom in mijn huis!". Dus terwijl een vijftal mannen in mijn huis de leidingen voor mijn keuken verlegden en draden door mijn kruipruimte trokken na mijn eerste nacht in mijn nieuwe huis; was ik in mijn eentje bezig om die enorme boom op te tuigen. Niet gestoord door al het geslijp en geboor om me heen. Het was een mijlpaal die ik daar haalde. De tweede na het halen van mijn deadline om in 2 weken te verhuizen!
Dit jaar is alles wat meer op orde. Ik zit op m'n gemak in m'n huisje. Ik heb nagedacht over de plek waar 'ie komt te staan. Ik weet wat ik wil. Ook weleens fijn! Maar vorig jaar waren we bijna te laat voor een kerstboom en dus zijn we dit jaar op 2 december al op pad geweest om de mooiste Nordmann uit te zoeken bij de boer. En uiteraard vinden we de mooiste. Dat kan ook niet anders, want we hebben Simone: de Nordmannenkenner bij uitstek. Als er iemand verstand van heeft, is zij het wel. Je moet je wel bedenken dat een mooie boom uitzoeken niet met 5 minuten gepiept is. Voor een echte traditie wordt er lekker een bakje thee gedronken, gezellig gekletst en dan over tot de serious business... welke wordt 't. Of eigenlijk welke 3, want papa&Simone, maar ook haar ouders willen graag een mooie boom. De fraserie en dennen blijven voor ons links liggen en de goede keuzes worden apart gezet. Na wikken en wegen, kiezen, terugkomen op keuzes, nog een uit de grote schuur bekijken, met kluit en zonder kluit vergelijken, maken we uiteindelijk best snel een beslissing. En vandaag dus: Aanhangwagen, Ine's polo, pap, Simone: alles en iedereen is gereed om de bomen in de laden. De boer verliest nog bijna een oog doordat pap met een Ine-achtige actie de boom naar de kar brengt, maar uiteindelijk komt het toch allemaal goed. 1 voor 1 gooien we de bomen af. Nog even een lekker worstenbroodje bij de ouders van Simone en dan is het eindelijk zover... het moment... de boom in de standaard. Met twee keer rammen op de standaard is 't raak ;) Gelukkig heb ik wat hulp van pap!
En dan.... iPhone klaarzetten voor een TimeLapse... tja: je moet zo je prioriteiten stellen hè. Eerst vastleggen, dan pas activiteit. Dit zijn van die momenten die leuk zijn om vast te leggen als je over 20 jaar terug kijkt: kijk, toen deden ze nog gewone lampjes in de boom...
Oja de lampjes... dat is een heel ander verhaal. Misschen wel het meest rotte deel van heel die boom opzetten. Die dingen zitten op de een of andere manier allemaal in een cirkel, wat super onhandig is als je niet groot genoeg bent om de lampjes over de top heen te draperen. En dus gaat het op zijn Ine's. Trekken, duwen, ertussen frutten, alles op 1 plek... en nog maar een extra lichtstreng er in, omdat ik ze niet gelijkmatig over de boom verdeeld heb. Ik heb er natuurlijk weer alles aan gedaan om ze zoveel mogelijk door elkaar heen te weven om het toonbaar te maken... Hoe die 7 lichtstrengen er na nieuwjaar weer uit moeten zonder in de knoop te geraken? Geen idee... En hoe dat dus weer op de rol gaat: ach, dat zien we dan wel weer. Daar vloek ik over een maand het hele huis wel voor bij elkaar. Heeft toch niemand last van ;)
Na ruim een uurtje bakkelijen met lampjes, ballen, slingers enzo is mijn boom klaar voor de kerst... en jahoor. Het is een plaatje. Hij is natuurlijk weer belachelijk groot, maar hij past! Hij is mooi. Ik word er blij van! En eigenlijk vind ik dat wel het allerbelangrijkst. Ik word er blij van :) enthousiast van. Overenthousiast van. :D Mijn boom, mijn huis, mijn jaar, mijzelf :D
Ik kom deze kerst wel door. Ik staar wel gewoon oneindig naar mijn prachtige boom. Voor mij staat hij symbool voor warmte, sfeer, liefde, traditie, familie, leven in huis, voor mezelf. Precies die dingen die ik dit weekend weer heb mogelijk beleven met al die lieve mensen om mij heen...
En door die dingen is voor mij deze boom iedere euro waard :)
